@5 นาทีต่อมา
ทันทีที่ก้าวพ้นธรณีประตูห้องพักไม้หลังเล็ก ขนมก็สะบัดตัวออกจากการเกาะกุมของธามทันที เธอหันกลับไปล็อคประตูลงกลอนอย่างแน่นหนา ก่อนจะหันมาแยกเขี้ยวใส่ร่างสูงที่ยืนกอดอกทำหน้ามึนอยู่กลางห้อง
"เฮียทำบ้าอะไร! พูดออกมาได้ยังไงต่อหน้าคนทั้งค่าย หน้าหนูไหม้จนจะเป็นถ่านอยู่แล้วเนี่ย!" ขนมแผดเสียงใส่ด้วยความอัดอั้น
"ก็คนมันถาม... ฉันก็แค่ตอบตามความจริง" ธามตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แววตาวาวระยับ
"หรือจะให้บอกว่าเราไม่รู้จักกันแบบที่เธอทำใส่ฉันที่โรงอาหารล่ะ? แบบนั้นมันเสียเกียรติกัปตันวิศวะนะครับเมียเด็ก"
"หยุดเรียกแบบนั้นเลยนะ!" ขนมชี้หน้าคาดโทษ
"แล้วคืนนี้... อย่าหวังว่าจะได้แตะต้องตัวหนู เฮียนอนพื้นไปเลยไป๊!"
ธามเลิกคิ้วมองที่นอนหนานุ่มที่มีเพียงชุดเดียวบนเตียงไม้ ก่อนจะปรายตามองพื้นไม้กระดานที่เย็นเฉียบ
"บนดอยหนาวขนาดนี้ เธอจะใจจืดใจดำให้ฉันนอนแข็งตายเป็นศพเฝ้าดอยหรือไง?"
