@หมู่บ้านบนดอยปุย
ขบวนรถจอดเทียบที่จุดพักท่ามกลางลมหนาวที่เริ่มพัดแรงขึ้น ขนมกระโดดลงจากรถด้วยความหวังว่าจะรีบหนีไปให้พ้นจากรังสีเจ้าเล่ห์ของธาม แต่ยังไม่ทันจะได้ขยับไปไหน กระเป๋าเป้ใบเก่งของเธอก็ถูกมือหนาคว้าไปถือเอสไว้อีกรอบ
"เฮีย! หนูถือเองได้ เลิกวุ่นวายสักทีเหอะ!"
"เดี๋ยวขนไปให้ที่ห้อง เดินตามมาเงียบๆ อย่าดื้อ"
ธามพูดหน้าตายพลางหันไปพยักหน้าให้ลูกน้องขนกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ของเขาไปด้วย
"โอ๊ยย! มึงน่าอิจฉาเวอร์ มีคนแบกกระเป๋าให้ด้วยอ่ะ"
ปิงปองเอ่ยแซวแต่ไม่ดูหน้าคนที่ถูกแซวเลยว่าตอนนี้เอ็นจอยหรือเปล่า
"นั่นสิ...ไม่มีผัวก็ลำบากหน่อย ช่วยเหลือตัวเองไปค่า" ขมิ้นเสริมขึ้น
"หุบปากไปเลยพวกมึงอ่ะ!!"
ขนมเดินฟึดฟัดตามไปจนถึงหน้าเรือนพักไม้หลังเล็กที่ตั้งแยกออกมาจากโซนนักศึกษาคนอื่น มันดูเป็นส่วนตัวและวิวสวยที่สุดในหมู่บ้าน ทว่าพอกำลังจะก้าวเข้าไป เธอก็สังเกตเห็นว่ากระเป๋าของธามวางแหมะอ
