บทลงโทษของเด็กเลี้ยงแกะ
1199 Words
@ห้องพยาบาล คณะวิศวกรรมศาสตร์
ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมห้องสีขาวสะอาดตา มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่กำลังทำงาน และเสียงหัวใจของใครบางคนที่เต้นรัวผิดจังหวะ ธามวางร่างเล็กของขนมลงบนเตียงพยาบาลอย่างเบามือที่สุดเท่าที่ผู้ชายหยาบกระด้างอย่างเขาจะทำได้
เขายืนจ้องมองใบหน้าจิ้มลิ้มที่หลับพริ้มอยู่นิ่ง ๆ แสงแดดรำไรที่ลอดผ่านผ้าม่านสีขาวตกกระทบลงบนผิวแก้มใสที่ดูซีดเซียวผิดปกติ
"ขนม..." ธามเรียกเบา ๆ พลางใช้นิ้วแกร่งเกลี่ยไรผมที่ปรกหน้าเธอออก
"ยัยเด็กดื้อ ตื่นขึ้นมาเดี๋ยวนี้"
เขาเอ่ยเรียกชื่อเธอ แต่ขนมยังคงนิ่งสนิท เธอพยายามควบคุมจังหวะการหายใจให้สม่ำเสมอที่สุด ในใจนี่กู่ร้องด้วยความสะใจ
"ฮึ ๆ เสียงพี่ธามดูสั่น ๆ นะเนี่ย เป็นห่วงหนูล่ะสิ ใจอ่อนแล้วล่ะสิ ไอ้คนปากแข็ง!’"
ธามขมวดคิ้วแน่น เขาเริ่มสังเกตเห็นอะไรบางอย่าง... แป้งพัฟที่พอกไว้จนหน้าซีดมันเริ่มหลุดลอกตามขอบปีกจมูกเพราะหยดเหงื่อ แถมเปลือกตาที่ปิดสนิทนั่นยังแอบสั่นยิก ๆ เหมือนคนกำลังพยายามกลั้นขำ
"หึ... แสบจริง ๆ นะยัยเด็กดื้อ"
ธามกระตุกยิ้มร้ายที่มุมปาก ความกังวลเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น เปลี่ยนเป็นความหมั่นไส้ที่อยากจะ กำราบ ยัยชิวาว่าน้อยนี่ให้เข็ดราบ
"ไอ้คิณ ไอ้ภีม พวกมึงไปตามอาจารย์หมอมาทีสิ" ธามแกล้งตะโกนบอกเพื่อนที่ยืนดูอยู่หน้าประตู
"อาการน้องหนักมาก ดูท่าทางจะปลุกไม่ตื่นแล้ว... สงสัยต้องใช้ วิธีพิเศษ ที่รุ่นพี่เคยสอนมาแล้วล่ะมั้ง"
"วิธีพิเศษอะไรของมึงวะไอ้ธาม?" ภีมเอ่ยถามอย่างงง ๆ ไม่เห็นจะเคยได้ยิน
"ก็วิธี ถ่ายโอนออกซิเจนผ่านริมฝีปาก ไง..." ธามแกล้งพูดเสียงดังให้คนบนเตียงได้ยินชัด ๆ
"ถ้าปลุกด้วยเสียงไม่ตื่น ก็ต้องปลุกด้วย จูบ เผื่อเจ้าหญิงนิทราจะตื่นขึ้นมาเหมือนในนิทาน"
ขนมที่นอนอยู่บนเตียงถึงกับหัวใจกระตุก เสียงในหัวดังขึ้นไม่หยุด
"ฮะ!? ถ่ายโอนออกซิเจน? จูบ? พี่ธามจะบ้าเหรอ คนเยอะแยะนะเว้ย! จะมาจูบกลางวันแสกๆแบบนี้ คงไม่หรอกมั้ง เขาหวงตัวจะตายไป เขาคงไม่ทำหรอก แค่ขู่ แค่คำขู่เท่านั้น"
"เฮ้ย! เอาจริงเหรอวะ มึงจะจูบน้องกลางห้องพยาบาลเนี่ยนะ?"
อคิณแกล้งรับคำเพื่อน แค่มันขยิบตาก็พอจะรู้แล้วว่าควรไปต่อยังไง เขาพยักพเยิดกับภีมแล้วพากันเดินออกไปปิดประตูให้เสร็จสรรพ
ตอนนี้ในห้องเหลือเพียงธามกับขนมสองต่อสอง ธามค่อย ๆ โน้มตัวลงมาหาคนบนเตียงช้า ๆ จนกลิ่นกายหอมสะอาดแบบผู้ชายเย็น ๆ ชัดเจนขึ้นทุกที เขาจงใจเป่าลมหายใจรดข้างหูเธอเบา ๆ
"ถ้ายังไม่ตื่นภายในสามวินาที... ฉันจะถือว่าเธออนุญาตให้ฉันจูบนะขนม"
"หนึ่ง..." เสียงทุ้มต่ำพร่ามัวอยู่ใกล้ริมฝีปาก
"สอง..."
ขนมเริ่มนั่งไม่ติด หัวใจเต้นรัวๆ เธอรู้สึกถึงเงาที่ทาบทับลงมาจนมิด ลมหายใจอุ่น ๆ ของเขาเฉียดผ่านแก้มเธอไปนิดเดียว
"เอาไงดีวะ ถ้าตื่นตอนนี้ก็เสียฟอร์ม แต่ถ้าไม่ตื่น... จูบครั้งแรกคงโดนขโมยไปแน่!"
"สะ..."
"ตื่นแล้ววว!!! ตื่นแล้วค่าาา!"
ขนมเด้งตัวขึ้นมาเหมือนติดสปริง ดวงตากลมโตเบิกกว้าง มือไม้โบกไปมาพัลวัน
"หนูตื่นแล้วพี่ธาม! แหม... เมื่อกี้สงสัยจะหลับลึกไปหน่อย แฮ่ ๆ ลมพัดเย็นดีจังเลยเนอะ"
เธอยิ้มเจื่อนพยายามจะมุดตัวหนีลงจากเตียง แต่ธามกลับใช้แขนทั้งสองข้างยันเตียงไว้ กักตัวเธอไว้ในวงแขนกว้าง สายตาที่มองมาคราวนี้มันดูเจ้าเล่ห์และหิวกระหายจนเธอไปไม่เป็น
"อ้าว... ตื่นเร็วจัง กำลังจะเริ่มปลุกแบบวิธีพิเศษอยู่พอดีเลย" ธามเลิกคิ้วถาม หน้าตาดูเสียดายสุดขีด
"ไม่ต้องเลย! พี่ธามแกล้งหนูใช่ไหม พี่รู้แล้วใช่ไหมว่าหนูแกล้งเป็นลม"
"ก็รู้น่ะสิ... แป้งพัฟเบอร์อะไรน่ะ หน้าลอยเชียว" ธามหัวเราะในลำคอ สงสัยจะรีบมาก ทาแป้งยังไม่เท่ากันเลย
"คิดจะหลอกคนอย่างฉัน เธอยังอ่อนหัด ไปฝึกมาใหม่นะยัยเด็กน้อย"
"เออ! รู้แล้วก็หลีกไปเลย หนูจะกลับคณะแพทย์แล้ว!" ขนมพยายามผลักอกแกร่ง แต่มันนิ่งสนิทเหมือนผลักกำแพงหิน
"จะรีบไปไหนล่ะ...ทำความผิดพอโดนจับได้คิดจะชิ่งหนีไปง่ายๆหรือไง"
ธามโน้มหน้าเข้าไปใกล้กว่าเดิมจนปลายจมูกรั้นของขนมชนกับปลายจมูกโด่งของเขา
"พะ..พี่ธาม"
"ในเมื่อเธอแกล้งหลอกให้ฉันตกใจจนหัวใจแทบวาย... เธอก็ต้องจ่ายค่าเสียหายมาก่อน"
"ขะ.. ค่าเสียหายอะไร? หนูไม่มีเงินหรอกนะ!"
"ใครบอกว่าจะเอาเงิน..."
สายตาคมกริบเลื่อนลงมามองที่ริมฝีปากบางสีชมพูระเรื่อของคนตัวเล็ก ขนมลืมหายใจไปชั่วขณะ เธอเห็นแววตาของ 'เสือจำศีล' ที่ตอนนี้มันตื่นขึ้นมาแล้วจริง ๆ
"ในเมื่อเตรียมใจจะโดนจูบอยู่แล้ว... ก็อย่าให้ฉันเสียเที่ยวเลยแล้วกัน"
"ดะ..เดี๋ยว..."!
"อื้อ~~~"
คำประท้วงถูกกลืนหายไปในลำคอ เมื่อริมฝีปากหนาประกบลงมาอย่างรวดเร็วและหนักหน่วง ขนมเบิกตาโตจนแทบถล่น หัวใจเธอเหมือนหยุดเต้นไปสามวินาทีก่อนจะระเบิดออกมาเป็นจังหวะรัวเร็ว
"จ๊วบ~~"
มันไม่ใช่จูบที่นุ่มนวลเหมือนในนิยาย แต่มันเป็นจูบที่เต็มไปด้วยความหมั่นไส้และความต้องการจะสั่งสอน ธามบดจูบลงมาอย่างช่ำชอง เขาขบเม้มริมฝีปากล่างของเธอเบา ๆ จนขนมเผลอเผยอปากออกเปิดทางให้ลิ้นร้อนเข้าไปสำรวจความหวานภายใน
"อื้อออ..."
มือเล็กที่เคยผลักไสเปลี่ยนเป็นขยำเสื้อช็อปของเขาจนยับยู่ยี่สมองของสาวน้อยคณะแพทย์ขาวโพลนไปหมด
จูบแรก... จูบแรกของเธอกับผู้ชายที่เธอปรามาสไว้ว่าจะเอามาเป็นสามีให้ได้!
ธามถอนจูบออกช้า ๆ แต่ยังไม่ยอมถอยห่าง เขาหน้าผากชนกับหน้าผากของเธอ ลมหายใจของทั้งคู่สอดประสานกันอย่างวุ่นวาย
"นี่คือบทลงโทษสำหรับเด็กเลี้ยงแกะ..." ธามกระซิบเสียงแหบพร่า
"และถือเป็นมัดจำ... สำหรับตำแหน่ง 'เมียพี่ธาม' ที่เธอประกาศไว้นักหนา"
ขนมนิ่งค้าง หน้าแดงลามไปถึงหูจนแทบจะระเบิด
"พะ..พี่... พี่จูบหนูจริง ๆ เหรอ"
"จริงสิ... หรืออยากได้อีกรอบ? คราวนี้จะไม่จบแค่จูบนะ"
"ไอ้... ไอ้พี่ธามบ้า! ไอ้พี่วิศวะปากเสีย!"
ขนมตะโกนลั่นห้องพยาบาลแล้วรีบผลักเขาออกวิ่งพรวดพราดออกจากห้องไปโดยไม่หันกลับมามอง ทิ้งให้ธามยืนยิ้มกริ่มอยู่คนเดียว พลางใช้นิ้วโป้งลูบริมฝีปากตัวเองเบา ๆ
"หวานกว่าน้ำเต้าหู้จริง ๆ ด้วยว่ะ..."
- Writer
