เด็กยกน้ำ
1117 Words
@สามวันต่อมา ณ ตึกคณะวิศวกรรมศาสตร์
ขนมในชุดนิสิตแพทย์ที่ดูเรียบร้อยผิดปกติแต่แอบซ่อนความแสบไว้ข้างใน เธอเดินหน้ามุ่ยเข้ามาในตึกที่มีแต่กลิ่นน้ำมันเครื่องและเสียงเครื่องจักร ขนมหิ้วกระเป๋าเป้ใบจิ๋วมาหยุดอยู่ตรงหน้าซุ้มที่พวกพี่ธามนั่งคุมรุ่นน้องอยู่
"มาแล้วค่ะ... ท่านกัปตัน" ขนมวางกระเป๋าลงดังปึก
"วันนี้จะใช้งานอะไรหนูก็ว่ามาเลย แต่อย่าลืมนะว่าหนูมีเรียนแล็บตอนบ่ายสาม ถ้าหนูไปไม่ทัน หนูจะเอาเข็มฉีดยามาไล่จิ้มพี่!"
ธามเงยหน้าจากแบบพิมพ์เขียว สายตาคมกริบไล่มองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า วันนี้เขาดูผ่อนคลายในชุดช็อปสีแดงเข้มที่พับแขนเสื้อขึ้นโชว์ลำแขนแกร่ง
"มาช้าไปห้านาที"
"โหพี่! จับเวลาขนาดนั้นเชียว ตึกแพทย์กับตึกวิศวะมันอยู่คนละโยดนะ เดินมาได้ก็บุญแล้ว"
"กฎคือกฎ"
"คนมาช่วยงานฟรีๆ จะเข้มงวดอะไรขนาดนั้น" คนตัวเล็กบ่มพึมพำอยู่ในลำคอ
"ยกนั่นไปที่สนามซ้อม หลังสนามสแตนด์ที่สาม แล้วจัดการแช่น้ำแข็งให้เรียบร้อย...ทำให้เสร็จก่อนบ่ายโมง"
ธามชี้ไปที่ลังพลาสติกขนาดใหญ่ที่บรรจุขวดน้ำเปล่าและสปอนเซอร์กว่าสามสิบขวด
"ฮะ! สามสิบกว่าขวดเนี่ยนะ? พี่ธาม! หนูตัวแค่นี้เองนะ ไม่ใช่กรรมกรแบกซุง! จะให้แบกคนเดียวพี่บ้าหรือเปล่า" ขนมโวยวายขึ้น ตัวเธอเท่ามดจะให้แบกของหนักๆขนาดนั้นได้ยังไง
"ไหนบอกว่าผู้ชายสะกิดนิดเดียวก็ล้มไง... แค่นี้ยกไม่ไหว?"
ธามย้อนถามด้วยประโยคที่เธอเคยพูดไว้ในวันแรกทำเอาขนมจุกจนพูดไม่ออก
"เออ! ได้! จะใช้ให้คุ้มเลยใช่ไหม ได้เลยพี่ธาม!" ขนมฮึดสู้ คว้าลังพลาสติกเดินกระฟัดกระเฟียดออกไป
"หึ..ยัยเตี้ยเอ่ย"
@1 ชั่วโมงต่อมา
ธาม ภีม และอคิณ เดินมาที่สนามซ้อม พวกเขาเห็นขนมนั่งแหง็กอยู่ข้างลังน้ำแข็ง สภาพผมยุ่งเหยิง หน้าแดงก่ำเพราะแดดเมืองไทยที่ร้อนระอุ
"เฮ้ยไอ้ธาม มึงแกล้งน้องแรงไปเปล่าวะ น้ำหนักลังนั่นไม่ใช่น้อยๆ เลยนะมึง" ภีมเริ่มสงสารคนตัวเล็ก บอบบางขนาดนั้น ไอ้เพื่อนทรพีมันใช้งานหนักอย่างกับทาส
"คนอวดดีก็ต้องโดนแบบนี้แหละ" ธามพูดเสียงเรียบ แต่สายตายังคงจดจ้องไปที่ร่างเล็กที่กำลังใช้มือน้อยๆ ปาดเหงื่อของตัวเองออก
ขนมเห็นพวกธามเดินมา เธอก็รีบปั้นหน้าสู้ทันที
"น้ำเย็นๆ ค่ะพี่ๆ เชิญดื่มตามสบายเลยนะคะ... โดยเฉพาะพี่ธาม หนูเตรียมน้ำเย็นแบบพิเศษไว้ให้พี่ด้วย"
ขนมยื่นขวดน้ำที่เย็นจัดจนเกล็ดหิมะเกาะให้ธาม แต่จังหวะที่เขารับไป เธอก็แกล้งปล่อยมือจนขวดน้ำเกือบหล่น ทำให้ธามต้องรีบคว้าไว้ มือหนาจึงไปกุมมือเล็กของขนมเข้าเต็มๆ
"อุ๊ย! มือพี่ธามอุ่นจังเลยค่ะ... หรือว่าใจพี่เริ่มจะร้อนรนเพราะหนูแล้ว?"
ขนมส่งสายตาหวานเชื่อมไปหาเขา ส่วนธามชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะสะบัดมือออก
"มือเธอต่างหากที่เย็น... เหมือนคนไม่มีเลือดจะไปเลี้ยงสมอง"
"ปากร้ายชะมัด! ชิ.." ขนมบ่นพึมพำ
หลังจากโดนธามใช้ให้เดินเก็บลูกบอลรอบสนาม สลับกับเช็ดเก้าอี้ม้านั่ง และกรอกน้ำใส่ถุงพลาสติก ซึ่งจริงๆ ธามแค่ยากแกล้งให้เธอเลิกตามตื้อเขา เลยใช้งานเธอหนัก ขนมก็เริ่มรู้สึกว่ามันผิดปกติ เธอจึง 'ต้องเอาคืน'
เธอแอบกระซิบกับปิงปองและขมิ้นที่มานั่งคุมเชิงอยู่ไกลๆ
"พวกมึง เตรียมตัวนะ... เดี๋ยวกูจะแกล้งเป็นลมดูสิว่าคนหน้าหินจะทำหน้ายังไง"
"เอาจริงเหรอหนม? ถ้าพี่เขาปล่อยมึงทิ้งไว้กลางสนามล่ะ?" ขมิ้นถามเพราะเวลาที่มันวางแผนทีไร ล้มเหลวไม่เป็นท่าทุกที
"ไม่มีทาง! คนมหาศาลขนาดนี้ ถ้าเขาไม่ช่วย เขาโดนรุมประณามแน่"
ขนมเริ่มทำท่าทางกระสับกระส่าย เธอเริ่มก้าวเท้าเดินโซเซไปทางที่ธามกำลังคุมน้องๆวอร์มร่างกาย
"พะ..พี่... พี่ธาม... หนู... หนูรู้สึกไม่ค่อยดีเลยค่ะ"
ธามหันมามองสายตายังคงนิ่งเรียบ
"อย่ามาเล่นตลก ไปทำงานต่อ"
"นะ... หนูไม่ได้เล่น... หน้าหนูมืดไปหมดแล้ว... โอ๊ย..."
ขนมแกล้งทำตาเหลือกนิดๆแล้วค่อยๆ ทิ้งตัวลงสไลด์ไปกับพื้นหญ้าอย่างนิ่มนวล แต่ดูสมจริงสุดๆ
"ขนม!!!"
เสียงเพื่อนรักตะโกนประสานเสียง ตามที่ซ้อมเอาไว้แปะ ร่างของขนมนอนนิ่งสนิทอยู่กลางสนามฟุตบอล ธามที่ตอนแรกคิดว่าเธอแกล้ง เริ่มใจคอไม่ดีเมื่อเห็นว่าเธอนิ่งไปจริงๆ และหน้าของเธอก็ดูซีดลง (เพราะขนมแอบเอาแป้งพัฟเบอร์ขาวสุดตบหน้าไว้ตอนธามเผลอ)
"เฮ้ยไอ้ธาม! น้องเป็นลมจริงป่าววะ แดดแรงขนาดนี้ คนไม่ใช่หุ่นยนต์นะเว้ย!" ภีมวิ่งเข้าไปดูคนแรก
"เชี้ย! หน้าซีดจริงว่ะ มึงมาดูดิ"
ธามรีบพุ่งตัวเข้าไปประคองร่างเล็กขึ้นมา หัวใจที่เคยตึงและนิ่งเฉยกลับเต้นระรัวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
"ขนม! ขนม! ตื่นดิ"
เขาเขย่าตัวเธอเบาๆ แต่ขนมยังคง 'รักษามาตรฐานการแสดง' ได้อย่างดีเยี่ยม เธอนอนคออ่อนพับอยู่ในอ้อมแขนเขา
"ไอ้ธาม! มึงอุ้มน้องไปห้องพยาบาลเร็ว! มึงแกล้งน้องหนักเกินไปแล้วเนี่ย" อคิณเร่งด้วยความตื่นตนก
ธามไม่รอช้า เขาช้อนตัวขนมขึ้นแนบอก ท่ามกลางเสียงฮือฮาของคนทั้งสนาม เป็นครั้งแรกที่ทุกคนเห็น 'ยมบาลหน้าตาย' มีสีหน้าตื่นตระหนกและเป็นกังวลอย่างเห็นได้ชัด แถมยังอุ้มผู้หญิงด้วยสองมือของเขาเองด้วย
"ถ้าเธอเป็นอะไรไปนะยัยเด็กบ้า... ฉันจะ..." ธามกัดฟันพูดเสียงสั่นขณะกึ่งวิ่งกึ่งเดินอุ้มเธอไปที่ห้องพยาบาล
ในอ้อมอกแกร่งที่อบอุ่นขนมที่หลับตาปี๋แอบลอบยิ้มมุมปากเพียงนิดเดียว เสียงในหัวดังขึ้น
"หึ.. ติดกับแล้วไอ้พี่หน้าหิน! อ้อมกอดพี่นี่แน่นดีจริงๆ เลยนะเนี่ย แกล้งหลับต่ออีกนิดดีกว่า... สบายใจชิบ"
ธามก้มลงมองใบหน้าคนที่อยู่ในอ้อมแขน เขาเห็นขนคิ้วเธอขยับนิดๆ แต่ความกังวลมันบังตาจนเขาไม่ได้เฉลียวใจเลยว่า... เขากำลังโดน 'ขนมเน่า' ตัวแสบหลอกเข้าให้เต็มเปา!
- Writer
