มารยาหญิง
1048 Words
@หนึ่งสัปดาห์ต่อมา [ข้างสนามฟุตบอล หลังเลิกซ้อม]
ขนมนั่งอยู่บนสแตนด์เชียร์กับเพื่อนรักสองคนสายตาจับจ้องไปที่กัปตันทีมเบอร์ 10 ที่กำลังวิ่งเหงื่อโชกอยู่กลางสนาม
“เอาเลยเหรออิีหนม มึงแน่ใจนะ?” ปิงปองถามอย่างหวั่นๆ ในมือถือถุงน้ำแข็งเตรียมรอไว้
“เออดิ! แผนนี้คลาสสิกสุดๆแล้ว ผู้ชายร้อยทั้งร้อยเห็นผู้หญิงหน้าตาดีล้มต่อหน้าต่อหน้า ใครมันจะเมินเฉย ก็ต้องรีบมาอุ้มบ้างแหละ”
"เหรอ? แต่นั่นมันพี่ธามนะ"
"แล้วไง ? พี่ธามก็ผู้ชายไหม ผู้ชายนะเว้ย ไม่ใช่พระอิฐพระปูน ขาว สวย หมวย เอ็กซ์อย่างกู ถึงเนื้อถึงตัวกันขนาดนั้น ยังไงก็ต้องมีหวั่นไหวบ้างแหละ"
"เหอะ! กูกลัวมึงจะเจ็บตัวฟรีๆเหมือนคราวที่แล้วอ่ะดิ"
"คราวที่แล้วเล่นสด ไม่ได้เตรียมตัว แต่คราวนี้เตรียมตัวมาดี ไม่พลาดหรอก"
"จ๊ะ..หวังว่าจะสำเร็จนะ" : ปิงปองทำหน้าเหนื่ิอยหน่าย ราวกับรู้อยู่แก่ใจว่าจะเสียเวลาเปล่า
"เลิกพูดได้แล้ว พี่เขาเดินมาโน่นแล้ว เตรียมตัว!!"
พอเห็นธามเดินนำกลุ่มเพื่อนอย่าง ภีม และ อคิณ ตรงมาทางที่พวกเธอนั่ง ขนมก็รีบวิ่งลงจากสแตนด์ ทำทีเป็นรีบร้อนจนสะดุดขาตัวเองล้ม อันที่จริงก็ตั้งใจขัดขาตัวเองนั่นแหละ
“ว้ายยย!"!
"โอ๊ยยย”
"ตุ๊บ! "
ขนมลงไปกองกับพื้นจงใจล้มให้ใกล้เท้าธามที่สุดเธอหลับตาพริ้ม รอนาทีที่วงแขนแกร่งจะช้อนตัวเธอขึ้นมาประคอง พร้อมประโยคว่า
"เป็นอะไรไหมครับ?"
แต่สิ่งที่ได้ยินคือ...
"......." ความเงียบ
"อีเชี้ย!" ปิงปองอุทานออกมาเบาๆเมื่อเห็นแววแล้วว่าแผนที่ขนมเตรียมมาอย่างดี เหมือนจะล้มไม่เป็นท่า
“เอ้า! น้องคณะแพทย์คนนั้นนี่หว่า ล้มดังตุ๊บเลยว่ะไอ้ธาม” ภีมร้องทักพลางจะเข้าไปช่วย
“หยุด...”
ธามยกมือห้ามเพื่อนสายตาเย็นชาก้มมอง "ก้อนอะไรใหญ่ๆ" ที่ขวางทางอยู่
“เดินยังไงให้ล้มที่เดิมซ้ำซาก วันก่อนก็ที่ลานคณะ วันนี้มาที่สนามบอล พื้นที่มหาวิทยาลัยมันขรุขระเกินไปสำหรับเธอหรือไง?”
ขนมค่อยๆ ลืมตาขึ้น กระพริบตาปริบๆ มือน้อยๆลูบเข่าตัวเองเบาๆ คราวนี้เจ็บจริง ถลอกจริงเพราะกะแรงล้มผิดพลาด
“โอ๊ยพี่ธาม... หนมเจ็บ ข้อเท้าน่าจะแพลง เดินไม่ไหวแล้วค่ะ...”
เธอทำเสียงอ่อย เงยหน้ามองเขาด้วยสายตาอ้อนวอนสุดชีวิต ไม่สนใจคำพูดร้ายๆของเขาเมื่อครู่
“ว้ายย!!..อีหนมมึงเจ็บมากเลยเหรอ ดูสิขาบวมหมดแล้ว พี่ธามช่วยเพื่อนหนูหน่อยนะคะ มันเดินไม่ได้จริงๆ” ขมิ้นรีบช่วยสมทบตามแผน ขยิบตาไปหากำลังเสริมอย่างปิงปอง
"ใช่ๆค่ะ พวกหนูมีแต่ผู้หญิง แรงน้อย คงจะอุ้มมันไม่ได้หรอกค่ะ" ปิงปองเสริมแรงขึ้นอีกคน
ธามมองนิ่งๆ ก่อนจะหันไปหาอคิณ
“ไอ้อคิณ มึงไปเรียก รปภ. หน้าประตูมาดิ”
“ฮะ? ให้ รปภ. มารับน้องเขาไปห้องพยาบาลเหรอวะ?” อคิณทำหน้าเหวอ งุนงงกับคำสั่งของเพื่อน
“เปล่า... ให้ รปภ. มาลากออกไป เกะกะขวางทางเดินคนอื่น”
“พี่ธาม!!!”
ขนมลืมตัวว่ากำลังเจ็บอยู่ เธอตะโกนลั่น นี่มันคนหล่อที่นิสัยเสียสุดๆ ไม่มีความเป็นสุภาพบุรุษเลยสักนิด
"อะไร! หายแล้วรึไง?"
“คนใจร้าย! หนมบาดเจ็บนะ พี่ไม่คิดจะช่วยประคอง หรืออุ้มหนูไปส่งหน่อยเหรอ?”
ธามกอดอก โน้มตัวลงมาหาคนตัวเล็กที่นั่งแหมะอยู่บนพื้น
“อยากให้ฉันช่วย?”
“ค่ะ...” ขนมรีบพยักหน้า ยิ้มให้เขาพร้อมทำตาปริบๆ นึกว่าเขาจะใจอ่อน
“ภีม... เอาน้ำแดงที่เหลือในกระติกมานี่สิ”
"เอาไปทำไมวะ?"
ธามรับกระติกน้ำแข็งมา แล้ว... เทน้ำแข็งก้อนเป้งๆ ลงบนข้อเท้าขนมจนหมดกระติก!
“กรี๊ดดด! เย็น! พี่ธาม ทำอะไรเนี้ย!” ขนมสะดุ้งตัวโหยง พยายามชักข้อเท้าหนี
“ปฐมพยาบาลเบื้องต้นไง เรียนหมอมาไม่ใช่เหรอ?” ธามพูดเสียงเรียบ
“ถ้าเท้าแพลงจริงก็ต้องประคบเย็น แต่ดูจากที่สะดุ้งจนตัวโหยงแล้ว แถมยังวิ่งหนีน้ำแข็งได้เมื่อกี้... ฉันว่าเธอไม่ได้เจ็บเท้าหรอก”
“....นี่พี่.!....”
ขนมใบ้กินเถียงไปไม่ถูก คนหล่อคนนี้รับมือยากเกินไปแล้ว เพื่อนธามอย่างภีมกับอคิณถึงกับหลุดขำก๊ากออกมา
“ฮ่าๆๆ ไอ้ธาม มึงก็นะ... น้องเขาก็แค่ยากให้มึงอุ้มเปล่าวะ” ภีมตบไหล่เพื่อน
“อุ้มทำไม? แขนกูมีไว้ทำประโยชน์อย่างอื่น ไม่ได้มีไว้แบกชิวาว่าขี้สำออย”
"พี่ธาม!!"
ธามยืนตัวตรงสายตาจ้องลึกเข้าไปในตาของขนมที่ตอนนี้โมโหจนหน้าแดงไปถึงหู
“ถ้าอยากให้ฉันอุ้ม... วันหลังไปโดดตึกคณะแพทย์นะ ถ้าตกลงมาแล้วยังไม่ตาย ฉันจะพิจารณาอุ้มเธอไปส่งห้องดับจิตเอง”
“โห...ไอ้คนปากเสีย! ไอ้คนไม่มีหัวใจ! คอยดูนะ หนูจะเอาพี่มาทำผัวให้ได้ แล้วจะสั่งให้พี่คุกเข่าขอโทษหนูวันละร้อยรอบเลยคอยดู!”
ธามที่กำลังจะเดินผ่านไป ชะงักเท้าเล็กน้อย เขาหันกลับมามองด้วยรอยยิ้มมุมปากที่ดูอันตรายกว่าเดิม
“งั้นก็พยายามเข้า... แต่อย่าเพิ่งเข่าทรุดไปก่อนล่ะ ยัยหลักกิโล”
“เฮ่อะ! นี่มันปากคนหรือปากสุนัขกันแน่เนี้ย กัดเก่งเสียจริง ฝากไว้ก่อนเถอะ!” ขนมตะโกนไล่หลัง พลางหันไปเหวี่ยงใส่เพื่อน
"ฮ่า ฮ่า ฮ่า"
“มึงสองตัวหัวเราะอะไรกัน มาช่วยพยุงกูไปทำแผลที่ห้องพยาบาลเดี๋ยวนี้เลย!”
“ฮ่าๆๆ มึงเอ๊ย แผนล้มทับพระเอก กลายเป็นแผนน้ำแข็งสาดเท้าซะงั้น” ปิงปองเดินมาช่วยพยุง
“กูบอกแล้ว พี่ธามเขาเลเวลตัน มึงมันแค่เลเวลหนึ่ง!”
“เออ! เลเวลหนึ่งแล้วไง! คอยดูเหอะ สักวันเลเวลหนึ่งนี่แหละจะตีบอสแตกให้ดู!”
ขนมเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟันมองตามหลังแผ่นหลังกว้างนั้นไปด้วยความหมั่นไส้ปนหลงใหลอย่างบอกไม่ถูก ผู้ชายหล่อๆคนนี้เอาใจยากกว่าที่คิด หน้าตาหล่อ นิสัยดี (เหรอ) ดีตรงไหน ปากคมอย่างกับกรรไกร
- Writer
