ยมบาลหน้าตาย
1314 Words
@ช่วงบ่ายของวัน
ขนมเดินออกจากห้องเรียนพร้อมเพื่อนสองคน ก่อนจะเห็นกลุ่มนักศึกษาชายวิศวะยืนคุยกันอยู่ตรงลานข้างตึก เธอเหลือบเห็นแผ่นหลังกว้างที่คุ้นตาอีกครั้ง
“นั่นเขาใช่ไหม...” เธอพึมพำถามเพื่อนรักเบา ๆ
“ใช่.. หล่อๆแบบนั้น พี่ธามแน่นอน แต่ว่ามึงควรอยู่ห่างๆพี่เขาจะดีกว่า ขืนทึงเข้าไปกูว่า......"
"อีหนม! อย่า!!!”
พูดยังไม่ทันจบ ขมิ้นร้องห้าม แต่ไม่ทันแล้ว ขนมมันเดินไปโนนแล้ว เป้าหมายของมันก็คือหนุ่มหล่อ แต่หน้าตายคนนั้น
เพียงไม่กี่นาที ขนมก็ยืนอยู่ตรงหน้าตึกวิศวะ รอให้ยามบาลหน้าตา เทวดาหน้าหิน อะไรนั่นโผล่มา และเมื่อร่างสูงในเสื้อช็อปแดงเดินผ่านมาพร้อมกลุ่มเพื่อน ใบหน้าหล่อที่เริ่มเข้ามาใกล้ ยิ่งทำให้หัวใจเธอเกือบหยุดเต้น ในใจได้แต่คิด..เออว่ะ…หล่อ เขาหล่อจริงๆ นั่นแหละ สมคำล่ำลือ เผลอไปมองใบหน้าหล่อคมๆ นั้นชั่วขณะ ก่อนที่เขาจะเดินผ่าน เธอก็แกล้งเดินเข้าไป… จงใจ จะชนเขาอย่างแรง พร้อมทำท่าเหมือนจะล้ม
"อ๊ะ!!"
ในหัวของเธอวาดภาพไว้ชัดเจน คนหล่ออย่างเขาต้องเป็นสุภาพบุรุษแน่ๆ เห็นเธอจะล้มตรงหน้าเขาจะต้องเข้ามาช่วยรับตัวเธอไว้ ประคองเธอไว้ในอ้อมแขน แล้วมองด้วยสายตาอบอุ่นเหมือนพระเอกในนิยายแน่ๆ
“อร้าย~~”
“ขนมมมม!!!” เสียงเพื่อนรักตะโกนขึ้นพร้อมกันด้วยความตกใจ
“ฟรึ๊บบบ!”
“ตุ๊บ!!!”
“โอ้ย!!”
แต่ความจริงคือ...ร่างสูงของธาม เบี่ยงตัวหลบอย่างแม่นยำ ขนมเลยเซล้มลงไปกองกับพื้นอย่างหมดสภาพ เสียงหัวเราะดังลั่นจากเพื่อนๆ รอบข้างดังขึ้นทันที
“ฮ่า ฮ่า ฮ่า อีหนมมึงไปนอนอะไรอยู่ตรงนั้น” ขมิ้น
“จะถูพื้นช่วยแม่บ้านเหรอ ฮ่า ฮ่า ฮ่า” ปิงปอง
“เงียบไปเลยมึง หัวเราะเพื่อ? ไม่เคยเห็นคนล้มหรือไง!”
“โอ๊ย…เจ็บ...” ขนมเงยหน้ามองเขาด้วยสายตาทั้งเจ็บทั้งเคือง
ธาม มองเธอนิ่งก่อนเอ่ยเสียงเรียบ เย็นเฉียบแต่คมเหมือนมีดกรีดซ้ำตรงแผลที่มันถลอก
“ไม่มีตา หรือไม่มีสมอง ตัวเตี๊ยป็นหลักกิโล แถมยังซุมซามอีก” พูดจบเขาก็เดินผ่านไปเฉย ๆ ทิ้งเธอให้อยู่กับเข่าถลอกและศักดิ์ศรีที่พังยับ หน้าแตกจนแทบจะหารอยต่อไม่เจอ กู้อีกสิบปีไม่รู้จะกลับมาดีเหมือนเดิมหรือเปล่า
“อะ…ไอ้….”
ขนมโมโหหนักกับท่าทีเย็นชาปากขากรรไกรคู่นั้น โมโหจนลมออกหู ไอ้ประโยคแรกไม่เท่าไหร่ แต่คำว่าเตี้ยเป็นหลักกิโลนี่สิ มันยอมได้ที่ไหนกัน เธอสูงร้อยเจ็ดสิบเลยนะ บลูลี่อะไรก่อน?
“หล่อไม่พอ ปากยังคมอีก! หึย…คิดว่าจะเดินหนีไปง่ายๆแบบนี้นะเหรอ ฝันไปเถอะ! “
ขนมบ่นพึมพำพลางสะบัดผมอย่างไม่ยอมแพ้ รีบลุกขึ้นยืนแล้ววิ่งตามเขาไปทันที
“เดี๋ยวก่อน!!! หยุดเลยนะ นี่คิดจะชนแล้วไม่รับผิดชอบกันหรือไง”
ธามหยุดนิ่งเมื่อใครบางคนวิ่งเข้ามายืนดักอยู่ตรงหน้า พร้อมกางแขนปิดทางไม่ให้เขาเดินต่อ
"เธอพูดกับฉัน??”
” ก็ใช่ไง…ยืนพูดต่อหน้าขนาดนี้ คิดว่าหนูพูดกับวิญญาณเร่รอน สัพเวสีแถวนี้เหรอ”
” ……… “ธามถึงกับมองหน้าเธอด้วยความเคร่งขรึม คิ้วขมวดชนกันทันที เมื่อเจอของแปลกที่ไม่เคยเจอมาก่อน
" เชี้ย!! กูพึ่งเคยเห็นผู้หญิงพูดตอกหน้าไอ้ธามก็วันนี้แหละ “ ภีมเพื่อนของธามกระซิบเบาๆ กับอคิณ
"นั่นดิ แม่ง! น่าสนดีนะ”
"ใครชนเธอ ฉันเดินของฉันมาดีๆ มีแต่เธอที่วิ่งพรวดพราดเข้ามา คิดว่าฉันจะรับหรือไง เสียใจด้วยนะ ฉันไม่เปลืองตัวกับเด็กน้อยอย่างเธอ”
สายตาเขามองต่ำไปที่หน้าอกของคนตัวเล็กพร้อมเน้นเสียงหนักที่คำว่า "เด็กน้อย" ทำเอาคนที่โมโหเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว เริ่มควันออกหู
” เฮ่อะ! นี่นะเหรอ ผู้ชายที่คนทั้งมหาวิทยาลัยแอบชอบ ปากปีจอแบบนี้เนี้ยนะ เห็นทีที่เขาว่าผู้หญิงชอบคนเลวมันคงจะจริง”
" อีหนม…พอแล้ว นั่นพี่ธามนะเว้ย “ ขมิ้นพยายามดึงเพื่อนรักให้ถอยออกมา แต่อีกคนกลับยิ่งเดินหน้้าใส่
" แล้วไง…เขาไม่ใช่พ่อ!!กูนิ”
" อีหนม!! "
ปิงปองตัวสั่นระริกเพราะนอกจากชื่อเสียงเรื่องความหล่อ ดุ เย็นชาแล้ว เรื่องความโหดของพี่ธามก็ใช่ย่อย ไม่เคยมีใครกล้าพูดกับเขาแบบนี้มาก่อน
"หึ…เก่งดีนิ เวลาโมโหเหมือนหมาชิวาว่าเลย ตัวเล็กๆ ตาโตๆ นี่เป็นหมาปลอมตัวมาหรือเปล่า ทำซะเหมือนเชียว”
สายตานิ่งราวกับหิน แต่คำพูดของเขานั้นราวกับเลี้ยงหมาเป็นฟูงเอาไว้ในปาก ฉายายมบาลหน้าตาย ไม่แปลกใจเลยว่าได้มายังไง
" พี่ธาม!!! ไอ้คนปากสุนัข ไอ้………”
"เอออ…คือ พี่ขอโทษแทนเพื่อนพี่ด้วยนะน้องพอดีวันนี้มันอารมณ์ไม่ค่อยดีนะ ไว้เจอครั้งหน้าพี่จะเลี้ยงขนมเป็นการไถ่โทษนะ"
อคิณรีบดึงตัวเพื่อนรักให้ถอยออกห่างเมื่อเห็นว่าน้องสาวคนสวยโมโหจนหน้าดำหน้าแดงไปหมดแล้ว
"ต่อไปก็ล่ามโซ่เอาไว้ด้วยนะ อย่าให้หลุดออกมาไล่กัดคนอื่นไปทั่ว!!! ปากดีแบบนี้ระวังตัวเอาไว้เถอะ เดี๋ยวจะโดนเข้าสักวัน!!”
"เฮอะ! ตัวเล็กๆ เห่าเก่งจังวะ"
"พี่ธาม ! ไอ้คนปากปีจอ"
"ไอ้คนไม่มีมารยาท! แน่จริงกลับมาเคลียร์กันก่อนดิวะ!!"
"พอแล้วน่ามึง..ใจร่มๆ" : ขมิ้น
ขนมได้แต่ตะโกนด่าตามหลังตัวจะพุ้งไปแต่ถูกเพื่อนสองคนจับเอาไว้ก่อน
@5นาทีต่อมา
“เชี้ย..ไหนมึงบอกจะไปอ่อยเขาไง ไหงไปทะเลาะกับเขาได้” : ขมิ้น
“นั่นดิ แถมยังไปด่าพี่เขาปากหมาอีกด้วย หมดกันอนาคตกู” : ปิงปอง
“กูด่าเขาแล้วมันเกี่ยวอะไรกับอนาคตมึงไม่ทราบ”
“เอ้าอีนี่ … กูก็เพื่อนมึงไหมล่ะ ยืนข้างมึงขนาดนั้น ตำแหน่งแฟนในอนาคตของพี่ธามกูคงหมดสิทธิ์ล่ะ ฮื่อออ อีหนม มึงทำอะไรเนี้ย” : ปิงปอง
“หึ…มึงคอยดู อีขนมคนนี้นี่แหละ จะปราบพี่ธามคนปากปีจอให้อยู่ใต้ฝ่าเท้า สั่งให้หมอบก็ต้องหมอบ สั่งให้คลานก็ต้องคลาน”
“มึงจะทำอะไรอีก โดนขนาดนี้ยังไม่เข็ดอีกเหรอ” : ขมิ้น
“คนอย่างขนมไม่เคยยอมแพ้ใคร มึงรอดู กูจะทำให้หมาแก่โคตรดุอย่างพี่ธาม เชื่องเป็นหมาชิสุน้อยเลยคอยดู”
“เฮ่อะ!!! กูละยอมมึงจริงๆ คนดีๆ สุภาพเรียบร้อยมาจีบ เสือกไม่เล่น แต่กับคนที่เขาปากหมาใส่เสือกอยากจะเล่น มึงบ้าป่ะ??” :ปิงปอง
“คนดีๆที่มึงว่า มึงจะรู้ได้ไงว่าเขาจะดีตลอดรอดฝั่ง กูเห็นมาเยอะแล้ว ท่าดีทีเหลว เปิดตัวอย่างกับเทพบุตร พอได้คุยเข้าหน่อย สันดานออก แต่คนที่ยากๆ แบบนี้สิ กูยังไม่เคยเจอ ปากหมาแต่จริงใจมึงเคยได้ยินป่ะ มึงจำคำพูดกูเอาไว้เลย กูจะเอาพี่ธามมาเป็นแฟนให้ได้!!!”
"ตกลงจะจีบเขา??" : ขมิ้น
"เออ..กูจะปราบพยศยมบาลหน้าตายคนนี้เอง"
“เฮ้อ~~~~แล้วแต่มึงเลยค่ะเพื่อน”
ขมิ้นกับปิงปองสายหน้าอย่างระอา ไม่มีทาง เสือจำศีลอย่าพี่ธามไม่มีทางหลุดออกจากถ้ำวิ่งเข้ามาหาแมวน้อยตาแป๋วอย่างขนมได้หรอก มันจีบไม่ติดแน่ “ฟันธง!!”
- Writer
