Behind Her Smile

08

Dahan dahan kong binuksan ang mga mata ko when i heard some noises. Masyadong malabo ang paningin ko kaya naghintay pa ako ng ilang saglit upang bumalik muli sa ayos ang nakikita ko.

As i open my eyes, clear and white ceiling ang una kong nakita. Napakunot pa ang noo ko ng mapansing hindi ko alam kung nasaan ako.

My body hurts. I can't feel my own body.

Nang bumalik na sa normal ang paningin ko, inilibot ko ito sa kabuuan ng silid na kinaroroonan ko. White walls, isang bakanteng bed at iba't ibang aparato na nasisiguro kong sa iisang lugar lang makikita.

Nasa ospital ako. I thought at the back of my head.

Nang magawi sa bandang kaliwa ng silid, naroon ang mga boses na naririnig ko. Nakaupo sila sa sofa at naguusap. Hindi ko batid kung tungkol saan.

Kailan pa ako nacurious sa pinaguusapan ng iba? I laughed a little.

So ang ayos nila from the left side; Mama. Tita Maura. Tito Steve.

I felt nervous with the thought that mama's here.

Well, i didn't even know why i'm here. Lying and wearing this freakin' white hospital gown.

Nakatitig lang ako sa kanila, mukha silang seryoso at ayaw paistorbo.

I was watching them the whole time while remembering what the hell happened before i sent here.

The nightmare! It was not a nightmare. It was not a fuckin' dream. Well, must be?

I'm silently talking to my self when mama looked at me. Same as Tita Mau and Tito Steve.

Bumuka ang bibig ni Tita Mau habang palapit sa akin pero nakita ko na kaagad s'yang pinigilan ni Tito Steve.

Nagpahuli si mama na lumapit sa'kin. I smile bitterly. Even if i die infront of her, wala siguro s'yang pakialam.

I'm expecting their worried voice, but looks like i'm wrong.

"You're a fuckin' shamless bitch..." Tita Mau whisppered. "A fuckin' r**e child who doesn't deserve to be part of this family." She added. Tumalim ang mga mata n'ya na nakapagpaiktad sa akin.

Huli na ng marealize ko ang sinabi n'ya. Am i? A fuckin' r**e child? Gulat akong tumingin kay mama. With a wide eyes and slightly opened mouth. Binalik lang n'ya ang tingin n'ya sa'kin na parang wala lang.

Must be true.

Napayuko nalang ako while thinking. 'Yun ba yung dahilan kaya mainit ang ulo ni mama sa akin? 'Yun ba yung reason kaya ang tingin n'ya sa'kin 'e walang kwentang nilalang? Now i understand everything. Her anger, and all.

"Anong nangyari?" Mahina kong bulong habang nakatungo pa rin.

Tita Mau laughed. "Oh, you didn't know?" She said sarcastically. Umiling nalang ako bilang pagsagot.

"Naaksidente kayo ni Sass." That's tito Steve. "Muntikan kayong mahulog sa bangin kung hindi dumaan yung isang cargo truck pero bumangga kayo doon. Kaya ka andito ngayon." Tito Steve said. "Halos one week kang na-coma. Two days ago since naalis yung mga basag na salamin sa katawan mo. Ilang beses ka ring nacardiac arrest." He added.

What he said makes me dumbfounded.

"At hindi mo manlang sinabi sa amin na may sakit ka pala" sabad ni mama. "Hindi mo ipinarating sa amin, hindi ka rin umiinom ng gamot." Dagdag pa n'ya. "Para kang may pinamamalaki" naiiling n'yang saad, napatawa pa ng mahina.

"Kung sinabi ko ba, magkakaroon na kayo nang pakialam sa akin?" Bulong ko sa sarili ko, only to realize na nasabi ko pala sa harap nila. Umiwas nalang ako ng tingin bago dahan dahang bumangon.

I excuse my self at sinabi ko na mag ccr lang. Good thing, mayroong extrang damit dito. Hindi ko alam kung sino ang nagdala at wala na rin akong pakialam.

Pumunta ako sa cr para maglinis ng katawan. Hindi ako sigurado kung pupwede na bang maligo kaya gumamit nalang ako ng baby wipes para ipunas sa sarili ko. Nagtoothbrush na din before nagbihis. After kong gawin lahat ng gagawin ko sa cr, lumabas na ako.

"Uwi na po ako, salamat po" maikli kong sabi sa kanila bago ako tumalikod. Isipin na nilang nagmamalaki ako, pero hindi ko na kayang pigilan yung mga luha na kanina pa nagbabadyang mahulog sa mga mata ko.

Sa sobrang dami kong nalaman, parang gusto ko nalang maglaho sa mundong ibabaw.

Lumabas na ako sa hospital na kinaroroonan ko kanina saka dahan dahang naglakad palabas ng gusaling 'yon.

Huli ko na narealize na wala pala akong perang dala kaya napasapo nalang ako sa noo ko. Pero bitbit ko yung phone ko, i whisppered.

Dahil sa may bitbit naman akong cellphone, i stared at the screen before i decide to call Tari, my friend.

"Hello?" She said like parang kagigising n'ya lang. "Who's this?" Dagdag pa n'ya.

"Hey, this is Alex. Sorry nagising 'ata kita" i said.

"Yeah right, istorbo" she answered. Bigla akong tinamaan ng hiya kaya nagpaalam nalang ako.

I smile bitterly again and sighed in defeat. Looks like this is my final battle? I already lost na e. I will accept my faith.

I was in my deep thoughts nung nakita ko kung saan ako papunta. It was a cementery. I smiled genuinly. Pumasok ako sa b****a nang sementeryo at nagdesisyon na pupunta ako sa puntod nang lola ko. Hindi pa naman madilim ang kalangitan kaya sa tingin ko, safe pa ako rito kahit magisa ko lang.

It wasn't a long walk. After a couple of minutes, narating ko na ang puntod n'ya. It was a simple gravestone with some dry flower sa ibabaw. At parang sa mga karaniwang puntod, kapantay lang nito ang lupa. Yung lapida na nagsasaad ng pangalan ni lola ang nakikita. Medyo marumi na din kasi ilang buwan naman ng natapos ang araw ng mga patay.

Umupo ako sa tabi ng puntod. Hindi na inaalala ang maruming sahig.

Medyo matagal tagal na rin mula nung nakadalaw ako sa lugar na 'to. Kahit malapit lang sa'min ay minsang nakakalimutan ko na narito na pala nakahimlay ang pinakamamahal kong lola.

Si lola ang kakampi ko sa lahat. Sa mga oras na tinalikuran na ako nang marami, naghihintay s'ya na lumapit ako sa kanya para yakapin s'ya at sasabihin n'yang magiging ayos din ang lahat.

I looked up the very clear and blue sky.

I miss you so much, La. I whisppered, wishing that she will say that she missed me too.

"I'm missing the warmth of your hugs. I'm missing my own hero, my very own teacher and my loving Lola. I'm missin' your voice that tells me so much story before bed so i can sleep peacefully. I'm missin' your advices, i'm missin' your kisses on my forehead. I'm missin' your hands wiping off my tears when i'm at pain. I'm missing my bestfriend. I miss you so much Lola..." i added while still looking at the very clear sky.

I'm appreciating the view of the beautiful sky that i didn't notice that my tears are flowing out of my eye. So that's explain why my eyes's so blury. pft.

I let out a short laughter and small smile then wisppered again;

"...i want to be with you La, would you please invite me to your place?..." i make a shaky laugh.

"...please Lola, it hurts so much" i sounded like i'm almost begging. Who cares? Even if i need to beg for me to be accepted in her place, i would gladly do it with all my heart.