The moment I touched my grandpoppy’s hand I felt him suddenly moving a little. I was quick to react.
“Grandpoppy? Grand poppy naririning mo po ba ako? Si Illy to grandpoppy, please hang on, dadalhin ko po kayo sa ospital!” I pleaded him as I continue crying.
He slowly and weakly opened his eyes and held back my hand.
“Illyana a-apo, diba s-abi ko sayo m-ay pupuntahan akong m-alayo? I-ito na i-yon. H-indi mo na ako k-ailangan pang dalhin sa o-ospital apo k-ko. H-ang-gang d-d-ito n-alang ang lolo, na-aalala m-mo ba ang p-paborito kong libro? S-sayo na yon Illyana, pangalagaan at ingatan mo iyon.” Ang sabi niya sa akin.
Habang pilit na nagsasalita si grandpoppy nakikita ko yung hirap nya, habang nagsasalita sya may lumalabas na dugo sa bibig nya at makikita mo talagang pinipilit nalang nyang magsalita.
Ang sakit ang sakit sakit. Hindi ko alam kung pano kong ipapaliwanag yung sakit na nararamdaman ko habang nakikita ko syang nag-aagaw buhay sa harapan ko.
Sa natitirang lakas ni grandpoppy, nakapag magic pa sya, hindi ko alam kung pano nya pa itong nagawa pero nagawa nya. Sa kamay nya ay may biglang lumabas na kuwintas, isa itong white gold necklace na parang lock style.
“I-ito A-apo ang s-susi sa pag-katao mo. I-ingatan mo ito p-pagkat ito ang magiging gabay mo. Mag-ingat ka sa daang tatahakin mo Apo, tandaan mo lagi akong nakabantay sa iyo saan ka man mapadpad, k-kailangan mong maging malakas Iha. K-kailangan mong pangalagaan at protektahan ang iyong sarili. Isang karangalan ang makita kang lumaki Illyana apo, mahal ka ng lolo. Hanggang sa muli nating pagkikita.”
Matapos iyong sabihin ni grandpoppy tuluyan na syang nawalan ng malay at ng buhay.
“G-Granpoppy? G-gumising po kayo, h-huwag mo po akong iwan!” pagmamakaawa ko sa kanya.
Biglang nanlabo ang paningin ko na para bang umiikot ang mundo.
Naramdaman ko na parang ang init init hanggang sa nakita ko nalang ang sarili ko na lumulutang sa ere, ng may naka palibot na kulay bughaw na apoy.
Unti unti akong nanghina at nawalan ng malay...
Makalipas ang ilang oras nagkaroon na ako ng malay, akala ko panaginip lang ang lahat pero ng makita ko na nasa kwarto pa din ako ni grandpoppy at nandoon pa din sya sa upuan, puno ng dugo habang nakatali para akong sinampal ng katotohanan.
Iniyak ko lahat ng kaya kong iiyak.
Sumigaw ako sa sakit na nararamdaman ko na parang iyon ang huling sigaw ng pighati na mamumutawi saking bibig.
Nang mapagtanto ko na dapat ko nang bigyan ng maayos na himlayan ang Dad, Mom at Grandpoppy ko napagdesisyunan kong ilibing sila ng magisa.
Bawat hukay at pala na ginagawa ko ay parang dinudurog ang puso ko. Parang pinupunit ng paulit ulit.
Parang pinipigaw at pinag hahati hati. Hindi sapat ang salita para idefine ang sakit na nararamdaman ko.
“Mommy, pasensya kana kung ang hirap hirap kong intindihin, i’m sorry kung palagi akong nagmamadali sa umaga para umalis at hindi na nakakain yung mga masasarap na pagkain na inihanda mo para sakin,”
“Mom I’m so sorry for being a loser daughter, I’m sorry for not being enough. Thankyou for everything, I love you mum, so so much!” I told her while crying as I put a cross on her grave.
“Dad I’m sorry not being honest to you. I’m sorry if I never asked for your help you’ve been offering it to me because you saw how much I am struggling. I am sorry for being weak, I am sorry if you have to have a burdensome daughter like me,”
“I am sorry for all the worries I have caused because of being weak and not being able to fight for myself, Dad I promise you I will be better. Dad I will learn to stand on my own now, I promise to protect myself. You can take a rest na, please continue taking of mom. I will miss you both so much. I love you dad!” I said my last words to my dad.
I am trembling as I put another cross on my Dad’s grave. I didn’t know that I would be giving a eulogy all alone and at such a very young age. This is tearing my apart. Real big.
“Grandpoppy, I want to thankyou for everything. You have always been my comfort zone, you have always been my bestfriend and the best magician for me. I promise to be strong for myself, gaya ng bilin mo sa akin iingat at pangangalagaan ko po ang aking sarili kaya hindi mo na po kailangang mag-alala,”
“Ipina-pangako ko po grandpoppy, sa harap ninyong tatlo nila mom at dad na hahanapin ko po kung sino ang gumawa nito sa inyo. Pagbabayarin ko sila sa ginawa nila sa pamilya natin.” Sabi ko.
With anger and pain in my heart I put the last cross I made in my grandpopp’s grave.
I have set my mind in a mission to find the person behind the murder of my family.
I gathered all my stuffs and got a picture frame of our family. I packed my things and got my grandpoppy’s favorite book.
I have decided to train in the forest. Together with my grandpoppy’s favorite book I also found books which seemed to be a book of martial arts. It is a combination of jiu-jitsu, taekwondo and combat fighting.
After weeks of training I was finally satisfied with my skills.
I can now use an arrow. I trained shooting arrows by hunting wolves in the forest. I hunt for my food that’s why I also decided to learn how to shoot.
I trained day and night, practicing martial arts, taekwondo and jiu-jitsu. I made sure that my body was strong and hard enough to start my mission. I also learned how to use a sword, because I plan to chop the head of the people who made my family suffer and killed them.
It was night time when I decided to take a rest after a whole day of training. I was sitting down the hut, and looking intently in the dark blue sky. When I noticed grandpoppy’s book suddenly light up.
I stood up to check it.
It was the first time after weeks that I hold it, I almost forgot about it because I was so busy with my training.
The holding it I noticed that the book have a key hole as if it wasn’t a book but a holder or a storage. I traced the book and it kind of feel familiar to me.
Then I remembered my necklace.
Grandpoppy I wish you were here to see me.
I hold the necklace and played with it. But when I accidentally pressed something the necklace turned into a key! And that’s it! I knew this the key to the book!
Sabi ko na nga ba may dahilan si grandpoppy kaya nya ibinigay itong susi na ito sa akin. And this book was his favorite book kung hindi nya ito ibinigay sa akin ay talagang ipapabaon ko ito sa kanya sa kabilang buhay.
When I opened the book it only a one page. Ang laki laki ng libro na ito pero iisang page lang ang laman? I thought to my self.
I’ve then decided to read the notes. But when I look at it the writings are not familiar with me. Arabic ba ito? Chinese? Korean? Alibata?
I don’t know! This is the first time for me to see this languange or writings.
But when I concentrated on the writings, I was suddenly able to utter a sentence as if I know how to read it.
“Victo mori sancti dez laz de mire al dezalle.” I said in an unfamiliar way.
Then suddenly I felt numb and a little dizzy. Grandpoppy’s words suddenly repeated on my mind, “ Ito ang susi sa iyong totoong pagkatao. Hanapin mo ang iyong sarili Ilyana...”
I felt dizzy, pakiramdam ko parang hinihila ako ng libro. The dizzy feeling continued until I lost my senses.
When I woke up I looked around and saw a very different environment.
Where am I? Bakit kanina nasa kubo lang ako sa gubat. Nasaan ako?
I looked around and trying to find something that can be of help to me to recognize this place but all I see were trees.
I have then decided to gather my things and walk around.
Siguro pag nakalabas ako sa lugar na ito ay may makikita akong pwede kong pagtanungan.