“Giden günler gelir mi bilmiyorum. Geçen günler çok şey götürdü benden…
Kulağımdaki uğultuyla gözlerimi açmaya çalıştım. Birkaç denemeden sonra nihayet gözlerimi aralayabildim. İlk başta her şey bulanıktı, ancak zamanla görüntüler netleşmeye başladı.
Zihnim hâlâ Arzu’nun yüzündeki o son ifadeyle meşguldü. Hatırlayabildiğim en son şey, onun kaçmak istemesiydi. Ona engel olmaya çalışmıştım. Yerden kalkıp ilk Beyza'ya doğru atıldığında, dayanamayıp saçlarından tutarak onu geri çekmiştim. Aramızda yaşanan arbede sırasında, merdivenin son basamağında dengesini kaybetmişti. Beni de kendiyle birlikte aşağıya sürüklemişti.
Arzu tam anlamıyla son kötülüğünü de yaparak gitti. Kime ne kadar zarar verebilirse, onunla mutlu olabilen cinstendi.
Şimdi bir hastane odasındayım. Etrafıma baktım ama oda
