THIRD PERSON POV
Lumipas ang dalawang buwan na parang isang mahabang buntot ng buntot ng buntot na buntot na nakadugtong sa bawat araw ng pag-aalala at pag-asa. Unti-unti, tuluyang naghilom ang mga sugat ni Harry ang mga hiwa sa kanyang ulo. Ngayon, nakakatayo na siya nang tuwid, bagama’t may bahagyang kirot pa kapag malamig ang umaga.
Maaga palang ay nagising si Mackenna sa tunog ng kaluskos sa labas.
“Tok… tok… tok…”
Tunog iyon ng kahoy na pinapalo sa panggatong.
Napabalikwas siya sa higaan. “Naku! Diyos ko”
Paglabas niya, bumungad sa kanya si Harry na nakayuko, sinusubukang sindihan ang apoy gamit ang tuyong dahon at maliliit na sanga.
“Anong ginagawa mo?” mabilis niyang tanong.
Napangiti si Harry, pawisan ang noo kahit alas kwatro pa ng umaga“Ako na ang mag luluto. Sabi mo kaga
