The game for supernaturels

16

De poorten gaan open. Mensen gillen. De slangen worden vervangen door verbena sap. De presentator zegt wat. Vampiers likken hun scherpe tanden af. Hindernissen worden vervangen.

Alles dringt niet tot me door tot dat iemand mij een duwtje geeft waardoor in de arena terecht kom.

Geluid komt binnen en ik hoor de presentator praten.

'Nu het deel waar iedereen voor gewacht heeft, ik toch zeker. De hindernissen voor de vampiers. Het parkoer is veel moeilijker geworden dan de vorige jaren- mensen nemen geschrokken adem- en word het buitengewoon’. 

De presentator kijkt het publiek rond met een grijns op zijn gezicht. Ik volg zijn blik maar blijf hangen bij die van mijn familie. Alex lacht naar mij, mama en papa zitten nerveus naar voor te staren, opa zit oma te troosten, de vrouw die ook meegedaan heeft paar generaties geleden, en er nog steeds een trauma aan over heeft, en Marcus die mij geruststellende blikken stuurt. Ik voel mijn hart langzaam rustiger worden, dit kan ik, ik zal dit winnen want ik kan het mijn familie niet aan doen om mij te zien sterven voor hun ogen. Ik recht mijn rug en kijk nog een keer naar mijn vriendinnen die positief hun duim op steken. Ik draai mij weer op naar het parkoer.

Mijn tanden komen tevoorschijn. Zintuigen staan scherp.

Nagels komen naar boven.

Ogen worden scherper.

Een schot klinkt.

En mijn benen lopen en brengen mij naar mijn eerste hindernis.

Duwen, trekken, touw vastgrijpen.

Slingeren van links naar recht.

Duwen, trekken.

Iemand valt, gegil, angst, doorzetten.

Opgelucht kom ik aan bij het tweede deel van het parkoer. We moeten op draaiende schijven springen. De 4 mensen voor mij springen en vallen. 2 vallen er in het water, 1 zit ziek op een draaischijf te draaien en de andere is bijna een het einde van het tweede deel, op naar het laatste. Ik wil een aanloop nemen om op de eerste schijf te springen wanneer er een stemmetje in mijn hoofd mij tegen spreekt.

Denk na, gebruik je verstand, het kan makkelijker.

Luisteren naar dat stemmetje kijk ik rond en zie ik boven ons een touw horizontaal over het tweede hindernis hangen.

Denk, mag dit, spelregels, geen regels, alles mag, alleen aan overkant raken als eerste 15.

En met die gedachten pak ik het touw vast en begin ik te kruipen.

Ik hoor mensen gillen van verbazing en van onwetendheid, maar niemand houdt mij tegen.

Aangekomen aan het einde van het parkoer, zie ik dat ik nu tweedes sta en dat de vampiers achter mij, mij na doen. Grinnikend klim ik op de muur voor het laatste hindernis. We moeten springen, 4 meter ver.

De eerste springt maar niet ver genoeg en valt in de verbena sap. Daar in contact mee gekomen komt er maar een gil uit voordat er een lichaam, helemaal verbrand, in de bak drijft.

Oké denk, aanloop, armen meebewegen, training, vampier krachten, Spingen.

Ik stap naar achter en neem zo een groot mogelijke aanloop. 

Ik zweef in de lucht, alles lijkt in slow motion, mensen kijken, mama en papa zitten te huilen van de stress, oma is flauwgevallen en Alex heeft tranen in zijn ogen en heeft Marcus zijn hand vast.

Ik grinnik even door het beeld van Alex en Marcus voordat ik de grond onder mijn voeten voel.

Voordat ik het weet vliegen Sterre en Lotte mij met tranen die over hun wangen lopen mij rond mijn nek.

Ik heb het gehaald, ik ben niet dood.

Alles komt mij weet te binnen en nu glijden er ook zoute druppels over mijn wangen.

Wij hebben het alle drie gehaald.

Achter mij hoor ik de andere deelnemer ook landen op het platform, allemaal even gechoqueerd als dat ik was.

'Dit was het voor vandaag en we zien jullie terug morgen voor het vervolg, nog een fijne dag verder en een groot applaus voor de winnaars'