ตอน โดนทั้งคืน
ดวงตะวันเริ่มคล้อยต่ำลงลับยอดไม้ ท้องฟ้าเปลี่ยนจากสีฟ้าครามเป็นสีส้มอมม่วง บรรยากาศยามเย็นของทุ่งนาเงียบสงบลงอีกครั้ง เสียงนกบินกลับรังดังจอแจสวนทางกับเสียงจิ้งหรีดที่เริ่มกรีดปีกบรรเลงเพลงยามค่ำคืน
ฉันอุ้ม "น้องต้นกล้า" เดินเล่นรับลมอยู่ที่ชานเรือนจนลูกเริ่มตาปรือ ความเพลียจากพิษไข้เมื่อวันก่อนบวกกับอากาศเย็นสบายหลังฝนตกทำให้เจ้าตัวเล็กหลับง่ายกว่าปกติ ฉันวางลูกลงในเปลผ้าขาวม้า แกว่งไกวเบาๆ พร้อมฮัมเพลงกล่อมจนแน่ใจว่าลูกหลับสนิท
"เอ้อระเหยลอยไป... ลูกแก้วแววไว... นอนซะนะคนดี..."
เมื่อภารกิจแม่จบลง ภารกิจเมีย(ลับ) ก็ดูเหมือนจะเริ่มขึ้นทันที
เสียงรถไถเดินตามดัง แต๊กๆๆ มาแต่ไกล พ่อชัยกลับมาจากทุ่งนาแล้ว แกเดินแบกจอบเสียมขึ้นมาบนเรือน เนื้อตัวมอมแมมไปด้วยโคลนตมและเหงื่อไคล กลิ่นดินโคลนสาบควายที่ติดตัวแกมา มันช่างดูดิบเถื่อนและทรงพลัง
"ลูกหลับแล้วรึ" แกถามเสียงห้วน ถอดเสื้
