ฟู่จินเย่ว์เดินไปหยิบตะเกียบ แล้วเดินมาที่โต๊ะที่มีอาหาร4จานที่วางไว้ ก่อนนางจะกวาดสายตามองทุกคน ก่อนจะเอ่ยขึ้นช้าและชัดเจน
“ในเมื่อเป็นการแข่งขัน ก็ต้องมีผลแพ้ชนะ แต่ว่าชนะก็ต้องมีหลักฐานเป็นที่ประจักษ์ ส่วนผู้ที่แพ้ก็ต้องมีหลักฐานอีกเช่นกัน ผู้แพ้จะได้ยอมรับโดยไร้ข้อกังขา เพราะฉะนั้นคนตัดสินก็มีส่วนสำคัญ หากตัดสินโดยที่มีใจเป็นกลาง และเป็นธรรมก็ไม่เป็นไร แต่คนเรานั้นเมื่อมีคำว่าผลประโยชน์มาเกี่ยวข้อง ความเป็นธรรมและความเป็นกลางก็จะหายไป”
“เอาละข้าจะลองชิมจานแรก นี่คือปลาทอดราดพริก ตกแต่งจัดจานได้สวยงามน่าทึ่ง ไม่แตกต่างจากอาหารในวังหลวงเลยสักนิด รสชาติข้าว่าหวานและเลี่ยนเกินไป พวกท่านลองชิมดู” เมื่อฟู่จินเย่ว์เดินเอาไปยื่นให้ผู้ที่มาชมการแข่งขันได้ทดลองชิม กู้ลี่หยางก็หน้าถอดสี รีบลุกขึ้นมาโต้แย้งทันทีด้วยความไม่พอใจ
“คุณหนูฟู่ ก็ทางเราตั้งกฎเอาไว้แล้ว ว่าผู้แข่งขันต้องยอมรับคำตัดสิน
