Mağazanın içindeki hava aniden ağırlaştı. İçimdeki korku katlanarak büyüyordu.
Akın’ın varlığı bile tek başına rahatsız ediciydi ama şimdi duruşu, bakışları ve cebinden çıkardığı o küçük şey beni tamamen kilitlemişti.
Bilekliğim...
Yıllardır bileğimde taşıdığım, annemin bana hediye ettiği, ufacık ama anlamı büyük olan o gümüş bileklik
Ve şimdi Akın’ın parmaklarının arasında, havada hafifçe sallanıyordu.
Gözlerim ona mıhlanmıştı, nefes almayı bile unutmuştum.
“Bunu otelde buldum.” dedi Akın, sesi donuk ama bir o kadar da kesin. “Tam da birlikte olduğumuz yatağın yanında"
Kanım çekildi. Sözlerinin rahatlığı vücumdan ürperti geçirtti. Ellerimi yumruk yaptım, avuçlarımın içine batan tırnaklarımın acısını hissetmeyeceğimi umarak.
Bu bir oyun muydu? Beni böyle mi köşeye sıkıştıracaktı?
