Gece yarısı, malikanenin ağır demir kapısı sessizce açıldı. Bahçeyi saran rüzgâr, çamların arasında uğuldarken farların ışığı taş yola ince gölgeler düşürüyordu. Akın’ın arabası, yorgun bir nefesle durdu. Motorun kapanmasıyla birlikte gece yeniden kendi sessizliğine büründü.
Akın derin bir nefes aldı. Yorulmuştu; ama asla tükenmemişti. Gözlerinde hâlâ aradığı avın gölgesi vardı: Timur.
Malikanenin kapısına ilerlediğinde içeriden hafif ayak sesleri duyuldu. Kapı açıldığında karşısına çıkan yüz, tüm yorgunluğunu unutturdu.
Başörtüsünün altından dökülen birkaç dağınık saç teliyle, uykudan yeni uyanmış gibi duran Lidya kapıdaydı. Elindeki sabahlığın ipini sıkıca tutmuş, gecenin sessizliği içinde ona bakıyordu. Yorgun ama sakin, ürkek ama güçlü bir duruşla.
Akın’ın bakışları, bir anlığına y
