อืม! ใจคอเขาจะพูดคำนั้นออกมาคำเดียวเลยเหรอ จะเรียกว่าพูดก็คงไม่ถูกเพราะเขาไม่ได้อ้าปากตอบสักนิด มันเป็นการเค้นเสียงออกมาจากลำคอซะมากกว่า
ฉันได้แต่คิดในใจไม่กล้าพูดออกไป จึงหาเรื่องอื่นคุยเพื่อเลี่ยงประเด็นไม่ให้เขาสนใจเรื่องที่ฉันแอบนอนหลับในเวลางานอีก
“ว่าแต่…คุณซันออกไปไหนมาเหรอคะ ตั้งแต่มาอยู่ที่นี่ดาวยังไม่เห็นคุณออกไปไหนเลย”
“…” คนฟังเลิกคิ้วขึ้นสูง ปกติเขาไม่ค่อยให้ใครยุ่งวุ่นวายกับเรื่องส่วนตัว ตอนนี้เขากลับอยากจะตอบเธอเอาซะอย่างนั้น แต่ก็อีกนั่นแหละเพราะปากมันดันหนักเกินไปจนไม่ได้อ้าปากตอบออกไป
“ขอโทษค่ะ ดาวคงยุ่งเรื่องของเจ้านายมากไป”
“กิน…”
“กินแล้วค่ะ ดาวเอาอาหารให้เจ้าหนูน้อยกินแล้ว” ไม่รอให้เขาพูดจบ เธอก็พูดสวนเขาขึ้นในทันที คิดว่าเขาคงถามถึงอาหารการกินของลูกชายเขาเป็นแน่
“เมื่อกี้เธอเรียกงูฉันว่าอะไรนะ”
“เอ่อ…เจ้าหนูน้อยค่ะ มันน่ารักดีออกคุณซันไม่คิดแบบนั้นเหรอคะ” ฉัน
