Gelin odasında, ablamın yanında oturuyordum. Evren, misafirleri karşılamak için Yiğit’le birlikte dışarıya çıkmıştı. Ablam ise heyecandan yerinde duramıyordu. Bu işlerin bu kadar heyecan verici olduğunu kim bilebilirdi ki? Oysa insan bu anlarda mutluluktan uçar diye düşünmüşümdür daima. Ama yanıldığımı ablamı gördüğümde anlamış oldum. Ablam değil mutluluk şu an gerginlikten başka bir duyguyu hissedemiyordu.
Yanına yaklaşıp duvağını düzelttim. “ Azıcık sakinleş. Gören de sevdiği adamla değil de görücü usulü bir evlilik yaptığını düşünecek” diye takıldım.
Gerginliğinin el verdiği ölçüde bana gülümsedi ancak pek de etkili olmamıştı.” Bilmiyorum, herkesin karşısına çıkacak olmak çok gergin ediciymiş. Böyle olacağını bilmiyordum”
Onun bu hali oldukça komik görüyordu. Ve ben bu fırsatı asla
