แผนกสูตินรีเวช โรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง
บรรยากาศหน้าห้องตรวจวันนี้ดูแปลกประหลาดไปจากทุกวัน ปกติแล้วก้าวแรกที่หมอเบย์ เดินเข้ามาในแผนก เหล่าพยาบาลและผู้ช่วยจะต้องพากันยืดตัวตรงแหน่ว เตรียมรับมือกับโหมดคุณหมอสุดเนี้ยบ จอมเฮี้ยบ และจริงจังกับงานขั้นสุด
แต่ทว่าวันนี้ ทันทีที่ประตูลิฟต์เปิดออก ร่างสูงสง่าในชุดเสื้อกาวน์สีขาวสะอาดตากลับเดินฮัมเพลงเบาๆ ในลำคอมาตลอดทางใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะเรียบตึงอยู่เสมอ บัดนี้กลับประดับไปด้วยรอยยิ้มกว้างจนตาหยี ออร่าความสุขเปล่งประกายเจิดจ้ากระจายไปรอบทิศทางจนพยาบาลหน้าเคาน์เตอร์ถึงกับต้องขยี้ตาแล้วขยี้ตาอีก
"พี่แหม่มคะ.. ?? วันนี้คุณหมอเบย์ผีเข้าหรือเปล่าคะ ทำไมเดินยิ้มร่ามาแต่ไกลขนาดนั้น แถมยังทักทายพวกเราเสียงหวานเจี๊ยบอีกต่างหาก"
พยาบาลสาวจบใหม่หันไปกระซิบถามรุ่นพี่ด้วยความขนลุกซู่ปนแปลกใจเพาาะไม่เคยเจอเบย์ในทาท่างเเบบนี้
"ผีเข้าอะไรล่ะยะแกไม่เห็นแหวนเพ
