บรรยากาศในคลินิกช่วงเย็นวันนี้ดูเงียบสงบกว่าปกติ เชอรีนเดินกะเผลกเข้ามาตามนัดด้วยหัวใจที่เต้นไม่เป็นจังหวะ ไม่ใช่เพราะเจ็บแผล แต่เพราะภาพเหตุการณ์เมื่อคืนที่พี่หมอเบย์
อุ้มเธอขึ้นหอแถมยังสารภาพกลายๆ ว่าหึงหวงมันยังวนเวียนอยู่ในหัว
การตรวจซ้ำดำเนินไปอย่างเป็นมืออาชีพ หมอเบย์ในชุดกาวน์สีขาวสะอาดตากลับมาสวมมาดคุณหมอจอมขรึมอีกครั้ง เขาจัดการตรวจดูบาดแผลภายในอย่างละเอียดก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆ อย่างโล่งอก
"แผลสมานตัวดีมากแล้วครับ แทบไม่เห็นรอยถลอกแล้ว กินยาให้ครบตามที่หมอสั่งก็น่าจะหายสนิทในอีกไม่กี่วัน
หมอเบย์เอ่ยขณะถอดถุงมือยางทิ้งลงถังขยะ
"แต่ข้อเท้ายังบวมอยู่นิดหน่อยนะ วันนี้กลับไปต้องประคบเย็นต่อด้วย"
เชอรีนจัดแจงเสื้อผ้าให้เรียบร้อยแล้วเดินมานั่งที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้ามโต๊ะทำงานของเขา หญิงสาวจ้องมองใบหน้าคมคายที่วันนี้รอยแดงจากฝ่ามือของเธอเมื่อวานเริ่มจางลงไปมากแล้ว ความรู้สึกผิดแล่นเ
