ระหว่างทางที่อุ้มร่างเล็กขึ้นบันไดไปชั้นสาม คุณหมอจอมเนี๊ยบก็อดไม่ได้ที่จะบ่นกระปอดกระแปด สวมวิญญาณผู้ปกครองจอมดุสวดร่างเล็กในอ้อมแขนไปตลอดทาง
"หอพักอะไรเนี่ย รปภ. ด่านล่างก็ไม่มี กล้องวงจรปิดก็เสีย ไฟทางเดินก็มืดแถมบันไดยังชันอีก. ปล่อยให้ตัวเองมาอยู่สถานที่ที่ระบบรักษาความปลอดภัยหละหลวมแบบนี้ได้ยังไงเนี่ยเชอรีน ถ้าเกิดเรื่องขึ้นมาจริงๆ ใครจะมาช่วยทัน"
น้ำเสียงทุ้มเอ่ยดุอย่างจริงจัง
"ก็... ก็หนูเพิ่งย้ายมาอยู่ได้ไม่นานนี่คะ"
เชอรีนเถียงเสียงอ้อมแอ้ม ซุกหน้าลงกับลาดไหล่กว้างอย่างลืมตัวเพราะกลัวตกลงไป
เมื่อมาถึงหน้าห้อง 302 หมอเบย์ก็ปล่อยให้เธอไขกุญแจ ก่อนจะประคองร่างเล็กเข้าไปด้านในอย่างระมัดระวัง ทันทีที่ไฟในห้องสว่างขึ้น นัยน์ตาสีเข้มก็สอดส่ายสายตาสำรวจไปรอบๆ อย่างถือวิสาสะ
ห้องพักของเธอเป็นห้องขนาดกลางๆ ดูสะอาดสะอ้าน มีเครื่องปรับอากาศ และที่สะดุดตาคุณหมอหนุ่มที่สุดคงจะเป็นเตียงน
