ติ๊ดๆๆๆ ติ๊ดๆๆๆ
เสียงนาฬิกาปลุกจากสมาร์ทโฟนแผดเสียงลั่นห้องนอนมาสเตอร์ได้เพียงแค่สามวินาที ร่างเล็กที่ปกติจะต้องงอแงซุกตัวหนีแสงไฟ กลับดีดตัวผึงขึ้นจากเตียงราวกับติดสปริง
"พี่เบย์! เช้าแล้วๆ ตื่นเร็วค่ะ เดี๋ยวตกเครื่องนะ"
เชอรีนเขย่าแขนแกร่งของคนที่กำลังนอนคว่ำหน้าซุกหมอนอย่างเอาเป็นเอาตาย หมอเบย์ครางฮึมฮัมในลำคอ ค่อยๆ ปรือตาขึ้นมองว่าที่ภรรยาที่ตอนนี้ตาสว่างแจ๋ว ไม่มีวี่แววของความอ่อนเพลียจากกิจกรรมเมื่อคืนเลยสักนิด
"พลังงานล้นเหลือมาจากไหนวะเนี่ย เมื่อคืนตอนตีสองยังร้องไห้กะซิกๆ บอกว่าไม่ไหวแล้วอยู่เลย"
ชายหนุ่มบ่นพึมพำเสียงแหบพร่า รั้งเอวบางให้ล้มแหมะลงมาทับบนแผงอกเปลือยเปล่าของตัวเอง ก่อนจะฝังจมูกลงบนแก้มนุ่ม
" เลิกพูดเรื่องเมื่อคืนเลยนะ รีบไปอาบน้ำเลยค่ะ เค้าจะไปอาบน้ำเเต่งตัวแต่งหน้าแล้ว"
เชอรีนดิ้นขลุกขลักจนหลุดจากอ้อมแขนปลาหมึก คว้าผ้าเช็ดตัวแล้ววิ่งฉิวเข้าห้องน้ำไปอย่างร
