ขายาวๆ ของเบย์ก้าวฉับๆ ตรงดิ่งเข้ามาหาที่เคาน์เตอร์ต้อนรับด้วยความเร็วและรังสีความกดดันที่แผ่กระจายออกมาจนคนรอบข้างสัมผัสได้ คะนิ้งที่เห็นท่าไม่ดีรีบกระซิบบอกเพื่อนสนิทว่า
"ฉันไปดูโต๊ะข้างในก่อนนะ โชคดีนะแก"
แล้วชิ่งหนีหายไปในฝูงชนอย่างรวดเร็ว ปล่อยให้เชอรีนต้องเผชิญหน้ากับมัจจุราชในคราบหมอหนุ่มเพียงลำพัง
หมอเบย์หยุดยืนประจันหน้ากับร่างเล็ก เขากวาดสายตามองชุดเดรสสีแดงเบอร์กันดีที่รัดรูปจนเห็นสัดส่วนชัดเจน สลับกับข้อเท้าที่ยังบวมแดงซึ่งโผล่พ้นรองเท้าส้นเตี้ยออกมา ก่อนจะกดเสียงต่ำถามอย่างพยายามข่มอารมณ์
"ผม-สั่ง-ว่า-อะไร-ครับเชอรีน"
ทีละคำเน้นๆ ชัดๆ ทำเอาคนฟังขนลุกซู่
"ก็วันนี้หนูมีควิซนี่คะ วิชาสำคัญด้วย จะให้หนูขาดเรียนได้ยังไง"
เชอรีนเชิดหน้าขึ้นสู้ เชิดคางเถียงคำไม่ตกฟาก แม้ในใจจะแอบหวั่นๆ กับสายตาดุจัดของเขาก็ตาม
"ไปสอบเสร็จแล้วทำไมไม่กลับไปพัก มายืนใส่ชุดรัดรูปโชว์ขาเป๋ๆ อยู่
