ปัง !!
หมอเบย์ใช้แผ่นหลังดันประตูห้องทำงานส่วนตัวของพี่ชายให้ปิดสนิท ก่อนจะจัดการวางร่างเล็กในอ้อมแขนลงบนโซฟาหนังตัวใหญ่กลางห้องอย่างไม่ออมแรงนัก
"โอ๊ย.. เบาๆ สิคะ หมอจะโยนหนูทำไมเนี่ย"
เชอรีนหน้ามุ่ย ลูบต้นแขนตัวเองปอยๆ พร้อมกับตวัดสายตาค้อนขวับใส่คนตัวโต
"ยังจะมาบ่นอีก นั่งนิ่งๆ ไปเลย"
เบย์ดุเสียงเข้ม ไม่สนใจอาการกระเง้ากระงอดของลูกแมวพยศ ร่างสูงย่อตัวลงนั่งคุกเข่าตรงหน้าเธอโดยไม่ห่วงมาดคุณหมอสุดเนี้ยบเลยสักนิด
มือหนาจัดการถอดรองเท้าคัทชูส้นเตี้ยของเธอออกอย่างรวดเร็ว และทันทีที่เห็นข้อเท้าเล็ก คิ้วเข้มที่ขมวดอยู่แล้วก็ยิ่งผูกเป็นปมแน่นกว่าเดิม รอยบวมแดงที่ข้อเท้ามันเห็นชัดขึ้นกว่าเมื่อเช้าอย่างปฏิเสธไม่ได้ เพราะเจ้าตัวดื้อยืนรับลูกค้ามาเป็นชั่วโมง
"เห็นไหมว่ามันบวมกว่าเดิม เชอรีนดื้อจนได้เรื่อง"
เขาช้อนสายตาขึ้นมาตวัดดุ
"ก็... ก็หนูบอกแล้วไงคะว่าหนูต้องทำงาน ขืนหนูขาดงาน บอสไ
