เเพ้ทางรักยัยเด็กดื้อ

เหน็บยา

บรรยากาศในห้องตรวจแอร์เย็นเฉียบ แต่เชอรีนกลับรู้สึกร้อนวูบวาบไปทั้งตัว หมอเบย์ผละจากเตียงขาหยั่งไปครู่หนึ่ง เสียงกุกกักจากการเปิดลิ้นชักและหยิบจับอุปกรณ์ทางการแพทย์ทำเอาคนที่นอนรออยู่บนเตียงยิ่งใจคอไม่ดี ร่างเล็กพยายามชะเง้อคอมองข้ามผ้าคลุมว่าคุณหมอสุดหล่อกำลังจะทำอะไรต่อ

ร่างสูงในชุดกาวน์เดินกลับมาพร้อมกับเม็ดยาขนาดเล็กในมือ ถุงมือยางคู่ใหม่ถูกสวมกลับเข้าไปอย่างทะมัดทะแมงและสะอาดสะอ้านตามมาตรฐานเป๊ะ

"แผลอยู่ด้านในค่อนข้างลึก เดี๋ยวหมอจะเหน็บยารักษาแผลอักเสบและฆ่าเชื้อให้นะครับ ตัวยาจะช่วยให้แผลสมานไวขึ้นแล้วก็ลดอาการแสบด้วย"

พอได้ยินคำว่าเหน็บยาด้านใน ดวงตากลมโตของนักศึกษาสาวก็เบิกกว้างขึ้นด้วยความตื่นตระหนก มือเล็กขยุ้มผ้าถุงของคลินิกเอาไว้แน่นจนยับยู่ยี่ไปหมด

"เจ็บมั้ยคะหมอ. หนู หนูกลัว"

เสียงหวานเอ่ยถามสั่นเครืออย่างปิดไม่มิด ช้อนสายตากลมโตที่เริ่มมีน้ำใสๆ รื้นขึ้นมามองหน้าคุณหมออย่างออดอ้อนเหมือนลูกแมวตัวน้อยๆ ที่กำลังตื่นกลัว

หมอเบย์ชะงักไปนิดกับท่านั้นภายใต้หน้ากากอนามัย เขาเผลอระบายยิ้มออกมาอีกครั้งอย่างนึกเอ็นดู น้ำเสียงทุ้มที่เอ่ยตอบจึงลดความดุลงและอ่อนโยนขึ้นกว่าเดิมมาก

"ไม่เจ็บครับ แค่จะรู้สึกหน่วงๆ แล้วก็เย็นนิดเดียว"

คุณหมอหนุ่มขยับเก้าอี้เข้ามาใกล้

"คนไข้ทำใจสบายๆ นะครับ ไม่ต้องกลัว ยิ่งเกร็งกล้ามเนื้อจะยิ่งบีบรัด แล้วมันจะยิ่งทำให้เราเจ็บนะ"

พูดจบ ฝ่ามือหนาที่สวมถุงมือยางก็วางแหมะลงบนหน้าขาเนียนเบาๆ ลูบปลอบประโลมเพื่อลดความประหม่าและช่วยให้เธอผ่อนคลาย

"สูดหายใจเข้าลึกๆ นะครับเดี๋ยวหมอจะใส่ยาแล้วนะ"

"อ๊ะ..."

เชอรีนเผลอสูดปากเมื่อปลายนิ้วเรียวยาวของคุณหมอค่อยๆ ดันเม็ดยารูปทรงรีเข้าไปในช่องทางที่ยังคงบีบรัดแน่นด้วยความเกร็ง สัมผัสเย็นเฉียบของตัวยาบวกกับความรู้สึกแปลกประหลาดเวลามีสิ่งแปลกปลอมสอดแทรกเข้ามา ทำเอาร่างเล็กสะดุ้งและเผลอจิกปลายเท้าเข้าหากัน

" ไม่เกร็งสิครับคุณเชอรีน หายใจออกยาวๆ ผ่อนคลายหน่อย ไม่อย่างนั้นยาจะเข้าไปไม่ตรงจุดนะ"

เสียงทุ้มเอ่ยปลอบอย่างใจเย็น

หมอเบย์ค่อยๆ ขยับปลายนิ้วดันยาเข้าไปจนสุดความลึกอย่างระมัดระวังและนุ่มนวลที่สุด แม้จะรู้สึกถึงแรงตอดรัดจากภายในที่ตอบสนองต่อปลายนิ้วของเขาอย่างชัดเจน จนคนเป็นหมอเองต้องแอบลอบกลืนน้ำลายลงคอและพยายามรักษาสีหน้าให้เรียบเฉยที่สุด

" เรียบร้อยครับ เก่งมาก"

คุณหมอหนุ่มดึงปลายนิ้วออกอย่างเชื่องช้า ก่อนจะลุกขึ้นถอดถุงมือยางทิ้งลงถังขยะติดเชื้อ

"นอนพักท่านี้สักห้านาทีนะครับ ให้ตัวยาเริ่มละลายและเคลือบแผลก่อน ค่อยลุกไปเปลี่ยนชุดนะ เดี๋ยวหมอไปรอที่โต๊ะครับ"

เขาหันมาทิ้งท้ายด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ก่อนจะเดินกลับไปที่โต๊ะตรวจ ปล่อยให้คนไข้สาวหน้าแดงก่ำนอนใจเต้นตึกตักอยู่บนเตียงขาหยั่งเพียงลำพัง

หลังจากเปลี่ยนกลับมาใส่ชุดนักศึกษากระโปรงพลีทตัวสั้นตามเดิม เชอรีนก็เดินคอตก หน้าแดงเรื่อออกมานั่งที่เก้าอี้หน้าโต๊ะตรวจ หมอเบย์ที่ตอนนี้ถอดถุงมือและล้างมือเรียบร้อยแล้ว กำลังนั่งเขียนใบสั่งยาด้วยท่าทีสบายๆ แต่สายตาที่ช้อนขึ้นมองคนไข้สาวนั้นกลับมีความดุเจืออยู่เล็กน้อย

"หมอจ่ายยาแก้อักเสบกับยาทาให้นะครับ แล้วก็ อาทิตย์หน้าหมอขอทำนัดมาดูแผลอีกรอบว่าสมานดีหรือยัง"

"ค่ะ..."

เชอรีนตอบรับเสียงแผ่ว ก้มหน้ามองมือตัวเองที่วางอยู่บนตัก ไม่กล้าสบตาคมกริบนั้นเลย

"และข้อปฏิบัติที่สำคัญที่สุดนะครับ ."

เสียงทุ้มกดต่ำลงเล็กน้อยพร้อมกับร่างสูงที่โน้มตัวข้ามโต๊ะมาหา

"พรุ่งนี้ไปเอาเล็บเจลออกให้หมดนะครับคุณเชอรีน แล้วช่วงนี้งดการช่วยตัวเองทุกรูปแบบ ทั้งใช้นิ้วและใช้อุปกรณ์ จนกว่าแผลจะหายสนิทเข้าใจที่หมอสั่งไหมครับ?"

ประโยคคำสั่งที่ตรงไปตรงมาแถมยังจี้ใจดำ ทำเอาคนฟังหน้าร้อนฉ่าจนแทบจะระเบิดเป็นโกโก้ครั้นช์ เชอรีนได้แต่พยักหน้าหงึกหงัก รับใบสั่งยามาถือไว้แน่นแล้วรีบขอตัวเดินหนีออกมาทันที

หญิงสาวจัดการจ่ายเงินและรับยาที่เคาน์เตอร์ด้วยใบหน้าหงอยๆ เธอเป็นคนไข้เคสสุดท้ายของวัน พอจัดการธุระเสร็จ พนักงานก็เริ่มปิดไฟและเตรียมตัวปิดคลินิก

ร่างเล็กเดินลากขาออกมายืนรอเรียกรถอยู่ริมฟุตบาทหน้าคลินิกเงียบๆ ลมพัดมาทีไรก็ต้องคอยเอามือตะปบกระโปรงพลีทที่สั้นเหนือเข่าเอาไว้เพราะกลัวจะเปิด ยืนรออยู่พักใหญ่ก็ยังไม่มีรถผ่านมาสักคัน

ปรี๊น...

เสียงแตรรถเบาๆ ดังขึ้นพร้อมกับรถยุโรปคันหรูสีเข้มที่แล่นมาจอดเทียบฟุตบาทตรงหน้า กระจกฝั่งผู้โดยสารค่อยๆ เลื่อนลงมา เผยให้เห็นคนขับที่ทำเอาเชอรีนถึงกับตาโต

หมอเบย์คนที่ตรวจเธอเมื่อครู่นั่นเอง แต่ตอนนี้เขาไม่ได้สวมเสื้อกาวน์และหน้ากากอนามัยแล้ว เผยให้เห็นใบหน้าหล่อเหลาคมคายแบบเต็มตาในชุดเสื้อเชิ้ตปลดกระดุมบนรับกับกางเกงสแล็ค ดูหล่อเท่และมีเสน่ห์แบบผู้ใหญ่จนใจดวงน้อยเต้นผิดจังหวะไปอีกรอบ

"ยังไม่ได้รถอีกเหรอครับ?"

เสียงทุ้มเอ่ยถามผ่านหน้าต่างรถ

"เอ่อ... ยังค่ะ คลินิกหมออยู่ในซอยลึก รถเลยไม่ค่อยผ่านมาเลย" เชอรีนตอบอ้อมแอ้ม มือก็พยายามดึงชายกระโปรงตัวเองลงมาปิดขาอ่อน

หมอเบย์มองท่าทางนั้นแล้วก็ถอนหายใจเบาๆ มือหนาเอื้อมไปปลดล็อคประตูฝั่งที่หญิงสาวยืนอยู่

"ขึ้นมาสิครับ เดี๋ยวหมอแวะไปส่ง"

"มะ... ไม่เป็นไรค่ะหมอ หนูเกรงใจ เดี๋ยวหนูเดินออกไปเรียกหน้าปากซอย..."

"อย่าดื้อครับเชอรีน"

คุณหมอหนุ่มขัดขึ้นด้วยน้ำเสียงดุๆ แต่แฝงไปด้วยความห่วงใย

"นี่ก็สองทุ่มกว่าแล้ว เราเป็นผู้หญิง แถมยังใส่กระโปรงสั้นแค่นี้ ไปเดินมืดๆ ค่ำๆ คนเดียวมันอันตรายขึ้นรถครับ หมอเพิ่งตรวจเราไปหมาดๆ ไม่อยากให้คนไข้ตัวเองไปโดนใครฉุดทำมิดีมิร้ายเอาแถวนี้หรอกนะ"

เจอคำสั่งแกมบังคับแบบหมอๆ เข้าไป สุดท้ายนักศึกษาสาวจอมดื้อก็ต้องยอมเปิดประตูแล้วสอดตัวเข้าไปนั่งบนเบาะหนังราคาแพงข้างๆ คุณหมอสุดหล่ออย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ภายในรถอบอวลไปด้วยกลิ่นน้ำหอมผู้ชายสะอาดๆ ยิ่งทำให้บรรยากาศระหว่างทางกลับบ้านคืนนี้ ดูจะอันตรายต่อหัวใจของเชอรีนมากกว่าการยืนรอรถมืดๆ เสียอีก