เเพ้ทางรักยัยเด็กดื้อ

แอดไลน์ผมด้วย

บรรยากาศภายในห้องโดยสารของรถยุโรปคันหรูเงียบกริบตลอดทาง มีเพียงเสียงเพลงสากลจังหวะเบาๆ คลอไปกับความเย็นฉ่ำของเครื่องปรับอากาศ เชอรีนนั่งตัวเกร็งชิดฝั่งประตูรถแทบจะสิงกระจก มีเพียงบทสนทนาสั้นๆ ตอนที่เธอบอกชื่อและทางเข้าหอพักเท่านั้น หลังจากนั้นเธอก็เอาแต่แสร้งมองวิวข้างทาง ไม่กล้าหันไปมองเสี้ยวหน้าด้านข้างที่หล่อบาดใจของสารถีจำเป็นเลยสักนิด

กลิ่นน้ำหอมสไตล์ผู้ชายวัยทำงานที่ผสมกับกลิ่นกายสะอาดๆ ของหมอเบย์ มันรบกวนสมาธิและทำให้หัวใจดวงน้อยเต้นผิดจังหวะอยู่ตลอดเวลา.

จนกระทั่งรถคันหรูเลี้ยวเข้ามาจอดเทียบหน้าหอพักนักศึกษา เชอรีนแอบลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก ร่างเล็กรีบปลดเข็มขัดนิรภัยออก แล้วหันไปยกมือไหว้คนขับ

"ขอบคุณนะคะคุณหมอที่มาส่งขับรถกลับดีๆ นะคะ"

เธอพูดรัวเร็วและเตรียมจะเอื้อมมือไปดึงที่เปิดประตูรถ แต่ทว่า...

หมับ

"อ๊ะ!"

"เดี๋ยวครับ "

ฝ่ามือหนาที่อุ่นจัดเอื้อมมาคว้าท่อนแขนเรียวเล็กของเธอเอาไว้ รั้งไม่ให้เธอลงจากรถ เชอรีนหันขวับกลับมามองด้วยความตกใจ ดวงตากลมโตเบิกกว้างเมื่อพบว่าตอนนี้ใบหน้าหล่อเหลาของหมอเบย์อยู่ห่างจากเธอเพียงแค่คืบ สายตาคมกริบของเขามองจ้องลึกเข้ามาจนคนเก่งถึงกับทำตัวไม่ถูก

มืออีกข้างของหมอเบย์ล้วงหยิบสมาร์ทโฟนเครื่องหรูของตัวเองออกมา ปลดล็อคหน้าจอ เปิดหน้าคิวอาร์โค้ดแอปพลิเคชันสีเขียว แล้วยื่นมาตรงหน้าคนตัวเล็ก

"แอดไลน์ติดต่อหมอด้วยครับ เผื่อมีอะไร จะได้ถามผมได้"

น้ำเสียงทุ้มเอ่ยเรียบๆ แต่นัยน์ตากลับแฝงความดุและบังคับอยู่ในที

"เอ่อ... คือไม่เป็นไรมั้งคะหมอ แผลแค่นี้เอง ถ้ามีอะไรเดี๋ยวหนูโทรเข้าเบอร์คลินิกเอาก็ได้ค่ะ"

เชอรีนพยายามบ่ายเบี่ยง คนดื้อก็ยังคงเป็นคนดื้ออยู่วันยังค่ำ

"อย่าดื้อสิครับ"

หมอเบย์กดเสียงต่ำลง แทรกขึ้นมาทันที

"หมอไม่ได้เข้าคลินิกทุกวันผมมีงานที่โรงพยาบาลด้วย แล้วแผลเราอยู่ข้างใน เกิดอักเสบหรือมีอาการแทรกซ้อนตอนดึกๆ จะทำยังไงแอดไว้ครับ นี่ไลน์ส่วนตัวผม ไม่ได้ให้ทุกคนหรอกนะ"

ประโยคหลังเขาลดเสียงลงจนเกือบจะเป็นเสียงกระซิบ พร้อมกับจ้องตาเธอนิ่ง เจอแบบนี้เข้าไป เชอรีนก็ถึงกับเถียงไม่ออก ได้แต่เม้มริมฝีปากแน่นอย่างขัดใจปนเขิน ก่อนจะยอมล้วงหยิบโทรศัพท์ของตัวเองในกระเป๋าขึ้นมาสแกนคิวอาร์โค้ดบนหน้าจอของเขาอย่างว่าง่าย

ติ๊ง!

เสียงแจ้งเตือนเพื่อนใหม่ดังขึ้น พร้อมกับชื่อแอคเคาน์ 'Dr. Bay' ที่ปรากฏขึ้นบนหน้าจอของเธอ

คุณหมอหนุ่มก้มมองหน้าจอมือถือตัวเอง พยักหน้าอย่างพอใจเมื่อเห็นแจ้งเตือน ก่อนจะยอมปล่อยท่อนแขนเล็กให้เป็นอิสระ

"ดีมากครับ คืนนี้อย่าลืมทายา แล้วก็อย่าเผลอทำอะไรแผลงๆ อีกล่ะ ฝันดีครับคุณคนไข้"

เชอรีนหน้าร้อนฉ่าแทบระเบิดกับประโยคทิ้งท้ายที่จงใจแซวเรื่องน่าอายของเธอเต็มๆร่างเล็กรีบเปิดประตูรถลงมาแทบจะทันที ปิดประตูใส่หน้าคุณหมอจอมดุแล้วจ้ำอ้าวเดินหนีเข้าหอพักไปโดยไม่หันกลับมามองอีกเลย

ปล่อยให้คนบนรถมองตามแผ่นหลังเล็กๆ ในชุดนักศึกษาที่รีบเดินจ้ำอ้าวไปจนลับสายตา พร้อมกับรอยยิ้มเอ็นดูที่จุดขึ้นมาตรงมุมปากของหมอหนุ่มโดยที่ไม่รู้ตัว

"น่ารักจังว่ะ"