18 ปีผ่านไป ณ บ้านหลังใหญ่ของครอบครัวคุณหมอเบย์
แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าวันหยุดสาดส่องทะลุกระจกบานใหญ่เข้ามาในห้องนั่งเล่นที่แสนจะเงียบสงบ เบย์ ในวัยสี่ปลายๆ กับตำเเหน่งเจ้าของโรงพยาบาลจิระเทพยางกูลเต็มตัว ที่กาลเวลาทำอะไรความหล่อเนี้ยบและมาดสุขุมของเขาไม่ได้เลยแม้แต่น้อย กำลังนั่งจิบกาแฟดำอยู่บนโซฟาหนังตัวโปรด
สายตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นมองทอดออกไปยังพื้นที่กว้างขวางกลางบ้าน ภาพความทรงจำเมื่อ 18 ปีก่อนยังคงชัดเจน บ้านหลังนี้เขาตั้งใจควักเงินก้อนโตซื้อไว้ เพื่อให้มีพื้นที่กว้างๆ ให้ลูกสาวตัวน้อยได้คลานเล่นซนได้อย่างเต็มที่ แต่วันนี้ เด็กหญิงตัวจ้อยที่เคยคลานเตาะแตะ ทะนุถนอมราวกับไข่ในหิน ได้เติบโตเป็นสาวสะพรั่งวัย 18 ปีเต็มแล้ว
ตึก... ตึก... ตึก...
เสียงฝีเท้าเบาๆ ก้าวลงมาจากบันได เรียกให้คนเป็นพ่อต้องละสายตาจากแก้วกาแฟหันไปมอง ก่อนที่คิ้วเข้มๆ จะเริ่มขมวดเข้าหากันโดยอัตโนมัติ
"อลิน"ลูกสาวหั
