ลมหนาวยามดึกพัดมาปะทะร่างจนเชอรีนต้องกระชับเสื้อคาร์ดิแกนเข้าหากันแน่น สองเท้าเล็กๆ ก้าวฉับๆ มุ่งหน้าไปยังป้ายรถเมล์ที่อยู่ห่างออกไปไม่ถึงร้อยเมตร แสงไฟสลัวริมทางและบรรยากาศเงียบสงัดรอบด้านเริ่มทำให้เธอรู้สึกหวิวๆ ในใจนิดหน่อย แต่ความดื้อรั้นก็ยังสั่งให้เธอเดินหน้าต่อไป
แต่แล้วในจังหวะที่เดินผ่านตรอกเล็กๆ แคบๆ ระหว่างตึก ซึ่งเป็นจุดอับสายตาและมืดสนิท
หมับ!!
"ว้ายยย!"
จู่ๆ ก็มีเงาดำพุ่งพรวดออกมาจากความมืด มือหยาบกร้านและเหม็นกลิ่นเหล้าคลุ้งคว้าหมับเข้าที่ต้นแขนเรียวของเชอรีนอย่างแรง ก่อนจะกระชากร่างเล็กกะทัดรัดให้ปลิวหวือเข้าไปในซอยมืดนั้นอย่างรวดเร็ว
"กรี๊ดดดด.. ปล่อยนะแกเป็นใคร ปล่อยฉัน!!"
เชอรีนกรีดร้องสุดเสียงด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด หัวใจหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม ร่างเล็กรวบรวมแรงทั้งหมดที่มีดิ้นรนขัดขืน สะบัดตัวหนีสุดชีวิต แต่เรี่ยวแรงของผู้หญิงตัวเล็กๆ หรือจะสู้แรงของผู้ชายตัวโตที
