เเพ้ทางรักยัยเด็กดื้อ

โดนหมอเเซว

ร่างสูงขยับกายเข้าไปใกล้จนไหล่กว้างแทบจะเกยกับไหล่บาง กลิ่นน้ำหอมสไตล์ผู้ชายวัยผู้ใหญ่ที่ผสมผสานกับกลิ่นแอลกอฮอล์จางๆ ลอยมาแตะจมูก ก่อนที่ริมฝีปากหยักลึกจะโน้มลงมากระซิบชิดข้างใบหูขาวสะอาดด้วยน้ำเสียงแหบพร่าและเซ็กซี่ที่สุดเท่าที่เชอรีนเคยได้ยิน

"วันหลัง.ถ้าคนไข้มีอารมณ์ ทักมาหาผมได้นะ ผมยินดีช่วย"

ลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดใบหูพร้อมกับประโยคสองแง่สองง่ามสุดอันตราย ทำเอาขนอ่อนในกายสาวลุกซู่ไปทั้งตัว

เชอรีนเบิกตากว้าง ใบหน้าสวยที่แต่งแต้มมาอย่างดีเห่อร้อนแดงซ่านลามไปจนถึงลำคอและเนินอก หัวใจดวงน้อยเต้นโครมครามจนแทบจะทะลุออกมานอกอก หญิงสาวรีบหันขวับไปมองหน้าคนพูด ก็พบว่าคุณหมอจอมดุกำลังยกแก้วเหล้าขึ้นจิบพร้อมกับส่งสายตาพราวระยับและรอยยิ้มมุมปากที่ดูร้ายกาจมาให้

"หนู... เอ่อ ขอตัวไปเข้าห้องน้ำก่อนนะคะ"

ร่างเล็กผุดลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็วจนเข่าแทบจะชนโต๊ะ เธอละล่ำละลักบอกคะนิ้งและไบร์ทโดยไม่กล้าสบตาใครทั้งนั้น ก่อนจะรีบจ้ำอ้าวหนีลงจากโซนวีไอพีชั้นลอยไปราวกับพายุ ทิ้งให้คนบนโต๊ะมองตามด้วยความงุนงง

"อ้าว เป็นอะไรของเขาน่ะ หน้าแดงแปร๊ดเชียว"

คะนิ้งมองตามเพื่อนด้วยความสงสัย

"นั่นสิ เมื่อกี้แกกระซิบอะไรน้องเขาวะไอ้เบย์ ทำเอาพนักงานคนสวยของพี่วิ่งเตลิดไปเลย" ไบร์ทหันมาคาดคั้นน้องชายตัวดีที่ร้อยวันพันปีไม่เคยเห็นไปหยอกผู้หญิงคนไหนมาก่อน

หมอเบย์ไม่ตอบคำถามพี่ชาย เขาวางแก้วเครื่องดื่มลงบนโต๊ะ ก่อนจะขยับจัดคอเสื้อเชิ้ตของตัวเองให้เข้าที่ ร่างสูงโปร่งลุกขึ้นยืนเต็มความสูงพร้อมกับเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบตามฉบับคุณหมอหนุ่ม

"เดี๋ยวผมมา ขอไปเข้าห้องน้ำเหมือนกัน"

พูดจบ หมอเบย์ก็ล้วงกระเป๋ากางเกงเดินล้วงกระเป๋าตามทิศทางที่พนักงานสาวคนสวยเพิ่งวิ่งหนีไปเมื่อครู่อย่างใจเย็น ทิ้งให้ไบร์ทกับคะนิ้งหันมามองหน้ากันเลิ่กลั่ก

"บอสคะ หมอเบย์เขาตามยัยเชอไปหรือเปล่าคะนั่น?"

"พี่ก็ชักจะสงสัยแล้วสิ สองคนนี้มันมีซัมติงอะไรกันมาก่อนหรือเปล่าวะเนี่ย?"

ไบร์ทลูบคางตัวเองอย่างใช้ความคิด แววตาเริ่มจับผิดน้องชายตัวขรึมของตัวเอง

ทางด้านหน้าห้องน้ำหลังร้าน

เชอรีนรีบวิ่งเข้ามาเปิดก๊อกน้ำ ลูบน้ำเย็นๆ ลงบนใบหน้าและลำคอเพื่อดับความร้อนรุ่มที่ทะยานสูงปรี๊ด หญิงสาวยืนหอบหายใจแฮ่กๆ จ้องมองเงาสะท้อนของตัวเองในกระจกบานใหญ่ ใบหน้าของเธอยังคงแดงก่ำอย่างเห็นได้ชัด

*อีตาหมอบ้า หมอหื่น ตอนอยู่คลินิกยังทำหน้าดุเป็นหมาป่าอยู่เลย พอมาอยู่ร้านเหล้าทำไมถึงกลายร่างเป็นเสือร้ายเจ้าเล่ห์ไปได้ล่ะเนี่ย

เชอรีนสบถด่าเขาในใจพร้อมกับพยายามสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อเรียกสติ แต่แล้วหัวใจที่เพิ่งจะสงบลงได้นิดหน่อยก็ต้องกลับมากระตุกวูบเต้นแรงอีกครั้ง

เมื่อเงาสะท้อนในกระจกบานใหญ่ ปรากฏร่างสูงสง่าในชุดเสื้อเชิ้ตสีดำที่เดินซ้อนเข้ามาซ้อนอยู่ด้านหลังของเธออย่างเงียบเชียบ

"หนีมาทำไมครับคุณคนไข้"

เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นใกล้ๆ พร้อมกับฝ่ามือหนาที่ยันลงบนขอบอ่างล้างหน้า กักขังร่างเล็กกะทัดรัดของเชอรีนเอาไว้ในอ้อมแขนอย่างถือวิสาสะ