เชอรีนเม้มริมฝีปากเข้าหากันแน่นจนเป็นเส้นตรง พยายามรวบรวมความกล้าเงยหน้าขึ้นสู้สายตาคมกริบผ่านบานกระจก
"ถอยไปเลยนะคะคุณหมอ หนูจะออกไปทำงานแล้ว หลีกทางด้วยค่ะ"
เสียงหวานแหวขึ้นพยายามให้ดูดุดันที่สุด แต่กลับสั่นพร่าจนน่าตี
แทนที่ร่างสูงจะยอมขยับเขยื้อนหลีกทางให้ตามคำขอ เขากลับยิ่งโน้มใบหน้าหล่อเหลาลงมาใกล้... ใกล้เสียจนปลายจมูกโด่งสันของเขาแทบจะชนกับปลายจมูกรั้นๆ ของเธอ
ลมหายใจอุ่นเจือกลิ่นแอลกอฮอล์จางๆ เป่ารดผิวแก้มเนียน เชอรีนถึงกับตัวแข็งทื่อ นัยน์ตากลมโตเบิกกว้าง ลืมวิธีหายใจไปชั่วขณะเมื่อต้องเผชิญหน้ากับแรงดึงดูดทางเพศที่แผ่ซ่านออกมาระยะประชิดขนาดนี้ สองมือเล็กเผลอกำขอบอ่างล้างหน้าแน่นจนข้อขาว
เบย์มองปฏิกิริยาของลูกแมวตื่นตระหนกในอ้อมแขน มุมปากหยักลึกยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบางๆ ที่ดูร้ายกาจ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะทุ้มต่ำในลำคอ
"เขินเรื่องเมื่อกี้ที่ผมพูดเหรอครับ?"
เขาจงใจกระ
