"ไม่เอายังไงหนูก็ไม่ลาออก! พี่เบย์ไม่มีสิทธิ์มาบงการชีวิตหนูนะ"
เสียงหวานตวาดลั่นห้องนั่งเล่นของเพนท์เฮาส์หรูทันทีที่ทั้งคู่กลับมาถึง หลังจากที่หมอเบย์เปิดประเด็นบังคับให้เธอลาออกจากร้านของพี่ชายอีกครั้ง ความอดทนของลูกคุณหนูจอมพยศก็ขาดผึง
"ทำไมถึงพูดไม่รู้เรื่องฮึเชอรีน พี่บอกแล้วไงว่าพี่เลี้ยงเราได้ จะไปทนยืนรับแขกให้ปวดข้อเท้า แถมยังต้องไปให้ไอ้พวกผู้ชายหน้าหม้อมันแทะโลมทางสายตาอยู่ทำไม"
หมอเบย์ตบโต๊ะเสียงดัง แววตาคมกริบดุดันขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัดเมื่อความหึงหวงเริ่มเข้าครอบงำ
"ก็หนูบอกแล้วไงว่าหนูดูแลตัวเองได้! หนูไม่ใช่ตุ๊กตาของพี่นะ ที่จะจับแต่งตัวแล้วเอามาขังไว้ในห้องสวยๆ แบบนี้ ถ้าพี่รับไม่ได้ที่หนูทำงานแบบนี้ ก็ไม่ต้องมาหมั้นกันสิ"
"เชอรีน"
หมอเบย์กดเสียงต่ำจนน่ากลัว กรามแกร่งบดเข้าหากันแน่น
"อย่าท้าทายความอดทนของพี่นะ"
"หนูไม่ได้ท้า แต่หนูจะทำในสิ่งที่หนูอยากทำ คนเผด็จการ
