อร้ายย... 💦💦
เสียงหอบหายใจสะท้านยังไม่ทันจางหายไปจากความเงียบในห้อง.
กริ๊ก... แกร๊ก!
เสียงปลดล็อคกลอนประตูดังขึ้นแทรกความเงียบ ตามมาด้วยบานประตูที่ถูกผลักเข้ามาอย่างถือวิสาสะ
เชอรีนเบิกตากว้างจนแทบถลน ร่างที่เพิ่งกระตุกเกร็งไปเมื่อครู่แข็งทื่อเป็นหิน ลมหายใจสะดุดกึกเมื่อหันขวับไปมองที่ประตู.
ร่างสูงสง่าของคุณหมอเบย์ยืนตระหง่านอยู่ตรงกรอบประตู ในมือของเขามีพวงกุญแจสำรองของเพนท์เฮาส์ นัยน์ตาสีเข้มที่เคยวาวโรจน์ด้วยความโกรธเมื่อครู่นี้ บัดนี้กลับดำมืดและลึกล้ำจนน่าขนลุก
เขาเห็น... เห็นทุกอย่าง
เห็นชุดเดรสสีดำที่ร่นขึ้นไปกองอยู่เหนือเอว เห็นปลายนิ้วเล็กที่ยังคงคาบเกี่ยวอยู่กับแพนตี้ลูกไม้ตัวจิ๋ว และที่สำคัญที่สุด.เขาหูดีพอที่จะได้ยินเสียงหวานหวิวที่ครางเรียกชื่อพี่เบย์ออกมาอย่างเต็มปากเต็มคำ
"พะ... พี่เบย์"
เชอรีนร้องเสียงหลงราวกับคนเสียสติ รีบชักมือออกราวกับถูกไฟลวก สองมือตะลีตะลาน
