เเพ้ทางรักยัยเด็กดื้อ

คนไข้ของหมอ

โรงพยาบาลของตระกูลจิระเทพยางกูล

ร่างสูงโปร่งในชุดกาวน์สีขาวสะอาดตาก้าวเดินไปตามโถงทางเดินของโรงพยาบาลเอกชนชื่อดังด้วยท่วงท่าสง่างามและเงียบขรึมของนายแพทย์ศรัณย์จิระเทพยางกูลหรือหมอเบย์ อายุ31ปี

กำลังเดินออกไปขึ้นรถของเขาที่ลานจอดส่วนตัว ตอนนี้เป็นเวลาห้าโมงเล้วเขาจะต้องรีบไปเปิดคลีนิคต่อ วันนี้คนไข้ไม่น่าจะเยอะเท่าไหร่

"เชิญนั่งครับ"

เสียงทุ้มต่ำและนุ่มนวลของหมอเบย์ดังขึ้นเบาๆ เมื่อเห็นคนไข้สาวในชุดนักศึกษาเดินหนีบขาด้วยความเกร็งเข้ามาในห้องตรวจ สายตาคมกริบที่มองมาเหนือหน้ากากอนามัยชวนให้คนถูกมองรู้สึกร้อนๆ หนาวๆ อย่างบอกไม่ถูก

เชอรีนค่อยๆ ทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม มือเล็กบีบเข้าหากันแน่นบนตัก หัวใจเต้นโครมครามจนแทบไม่เป็นจังหวะ ทั้งเจ็บแผลก็เจ็บ ทั้งอายก็อายที่ต้องมาเล่าเรื่องส่วนตั๊วส่วนตัวแบบนี้ให้ผู้ชายฟัง แถมยังเป็นผู้ชายที่ออร่าความหล่อพุ่งกระแทกตาขนาดนี้

"สวัสดีครับ หมอเบย์นะครับ..."

หมอหนุ่มก้มดูแฟ้มประวัติสลับกับมองหน้าคนไข้

เอ่อ .. สะ .. สวัสดีคะ

เจอหมอหล่อทักทายเธอ ถึงกับไปไม่ถูกเลย..

"คุณเชอรีน วันนี้มีอาการตรงไหนผิดปกติครับ เล่าให้หมอฟังได้เลย ไม่ต้องเกร็งนะครับ"

"เอ่อ... คือ..." เชอรีนอึกอัก ใบหน้าร้อนผ่าวจนลามไปถึงใบหู "คือหนู... เจ็บ... แสบตรงบริเวณนั้นค่ะหมอ..."

หมอเบย์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย น้ำเสียงยังคงราบเรียบและเป็นมืออาชีพ

"บริเวณนั้นคือภายในช่องคลอดใช่ไหมครับ? มีอาการคัน ตกขาวผิดปกติ หรือไปทำกิจกรรมอะไรที่อาจทำให้เกิดการกระทบกระเทือนมาหรือเปล่าครับ?"

คำถามซักประวัติที่แสนจะตรงไปตรงมาทำเอาคนดื้อแทบอยากจะมุดโต๊ะตรวจหนี เธอสูดหายใจเข้าลึกๆ กัดริมฝีปากแน่น ก่อนจะตัดสินใจหลับตาปี๋แล้วสารภาพความจริงออกไปเสียงแผ่ว...

"คือ... หนูเผลอเอาเล็บเจลข่วนโดนข้างใน ตอนที่... เอ่อ... ตอนใช้นิ้วช่วยตัวเองค่ะหมอ"

สิ้นประโยคนั้น ภายในห้องตรวจก็ตกอยู่ในความเงียบไปชั่วอึดใจ ก่อนที่มุมปากของหมอหนุ่มภายใต้แมสจะกระตุกยิ้มขึ้นมาเล็กน้อยโดยที่คนไข้สาวไม่มีทางสังเกตเห็นแววตาคมกริบพราวระยับขึ้นมาวูบหนึ่งก่อนจะกลับไปเป็นคุณหมอหนุ่มมาดขรึมตามเดิม

"ถ้าอย่างนั้นเดี๋ยว หมอคงต้องขออนุญาตตรวจหน่อยนะครับ เดี๋ยวขึ้นขาหยั่ง เพื่อตรวจดูบาดแผลภายในให้แน่ใจนะครับ เชิญเปลี่ยนผ้าถุงด้านหลังฉากได้เลยครับ"