เเพ้ทางรักยัยเด็กดื้อ

เจอกัน

~น้องเชอรีนจะไม่คุย ดีกับพี่หน่อยหรอคะ ~

"ไม่คะ เค้ากำลังงอนพี่อยู่ ง้อเค้าก่อนสิ "

"พี่ก็กำลังง้ออยู่นี่ไงครับ นี่พี่ทิ้งเคสผ่าตัดคนไข้เสร็จเเล้วมาง้อเราเลยนะครับ "

"เเล้วพี่หมอทิ้งคนไข้มาเเบบนั้น นิสัยไม่ดีเลยนะคะ เค้าจะโกรธพี่หมอมากว่าเดิมก็ตอนนี้ละคะ "

"ก็น้องงอนพี่นี่ครับ พี่ก็ต้องมารีบง้อก่อนสิส่วนสิส่วนคนไข้ เดี๋ยวหมอเวรห้องผ่าตัดเขาไปจัดการเองเเหละ "

อิพี่คะ.. ทำไมทำเป็นคนเเบบนี้ซะงั้น 🤣🤣

______________^^

"เชิญนั่งครับ"

เสียงทุ้มต่ำและนุ่มนวลของหมอเบย์ดังขึ้นเบาๆ เมื่อเห็นคนไข้สาวในชุดนักศึกษาเดินหนีบขาด้วยความเกร็งเข้ามาในห้องตรวจ สายตาคมกริบที่มองมาเหนือหน้ากากอนามัยชวนให้คนถูกมองรู้สึกร้อนๆ หนาวๆ อย่างบอกไม่ถูก

เชอรีนค่อยๆ ทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม มือเล็กบีบเข้าหากันแน่นบนตัก หัวใจเต้นโครมครามจนแทบไม่เป็นจังหวะ ทั้งเจ็บแผลก็เจ็บ ทั้งอายก็อายที่ต้องมาเล่าเรื่องส่วนตั๊วส่วนตัวแบบนี้ให้ผู้ชายฟัง... แถมยังเป็นผู้ชายที่ออร่าความหล่อพุ่งกระแทกตาขนาดนี้

"สวัสดีครับ หมอเบย์นะครับ..."

หมอหนุ่มก้มดูแฟ้มประวัติสลับกับมองหน้าคนไข้ "คุณเชอรีน วันนี้มีอาการตรงไหนผิดปกติครับ เล่าให้หมอฟังได้เลย ไม่ต้องเกร็งนะครับ"

"เอ่อ... คือ..."

เชอรีนอึกอัก ใบหน้าร้อนผ่าวจนลามไปถึงใบหู "คือหนู... เจ็บ... แสบตรงบริเวณนั้นค่ะหมอ..."

หมอเบย์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย น้ำเสียงยังคงราบเรียบและเป็นมืออาชีพ

"บริเวณนั้นคือภายในช่องคลอดใช่ไหมครับ? มีอาการคัน ตกขาวผิดปกติ หรือไปทำกิจกรรมอะไรที่อาจทำให้เกิดการกระทบกระเทือนมาหรือเปล่าครับ?"

คำถามซักประวัติที่แสนจะตรงไปตรงมาทำเอาคนดื้อแทบอยากจะมุดโต๊ะตรวจหนี เธอสูดหายใจเข้าลึกๆ กัดริมฝีปากแน่น ก่อนจะตัดสินใจหลับตาปี๋แล้วสารภาพความจริงออกไปเสียงแผ่ว.

"คือ... หนูเผลอเอาเล็บเจลข่วนโดนข้างใน... ตอนที่... เอ่อ... ตอนใช้นิ้วช่วยตัวเองค่ะหมอ"

สิ้นประโยคนั้น ภายในห้องตรวจก็ตกอยู่ในความเงียบไปชั่วอึดใจ ก่อนที่มุมปากของหมอหนุ่มภายใต้แมสจะกระตุกยิ้มขึ้นมาเล็กน้อยโดยที่คนไข้สาวไม่มีทางสังเกตเห็น แววตาคมกริบพราวระยับขึ้นมาวูบหนึ่งก่อนจะกลับไปเป็นคุณหมอหนุ่มมาดขรึมตามเดิม

"ถ้าอย่างนั้น... หมอคงต้องขออนุญาตตรวจเเผลภายในโดยการขึ้นขาหยั่งเพื่อตรวจดูบาดแผลภายในให้แน่ใจนะครับ เชิญเปลี่ยนผ้าถุงด้านหลังฉากได้เลยครับ"