"เดี๋ยวสิคะพี่เบย์!"
เชอรีนรีบดึงแขนเสื้อคู่หมั้นเอาไว้ก่อนที่เขาจะลากเธอออกจากห้องทำงานของเฮียไบร์ท
"จะให้ไปส่งที่มหา'ลัยสภาพนี้ได้ยังไงเล่า เค้ายังใส่ชุดนักศึกษาของเมื่อวานอยู่เลยนะ ดูสิ ยับเป็นกะหล่ำปลีดองแล้วเนี่ย แถมไม่ได้อาบน้ำด้วย"
หมอเบย์ชะงัก ก้มลงมองสภาพร่างเล็กสลับกับสภาพตัวเองแล้วก็เพิ่งนึกขึ้นได้จริงอย่างที่เธอว่า เสื้อเชิ้ตของเขาก็ยับยู่ยี่หลุดลุ่ยไม่แพ้กัน แถมยังมีกลิ่นโรงพยาบาลผสมกับกลิ่นแอร์อับๆ ของห้องทำงานหลังร้านอีกต่างหาก ขืนใส่ชุดนี้ไปส่งเมีย มีหวังเพื่อนๆ เธอได้แซวกันยันลูกบวชแน่ ส่วนตัวเขาเองก็ต้องเข้าเวรตรวจคนไข้ต่อด้วยสภาพนี้ไม่ได้เด็ดขาด
"เออแฮะจริงด้วย"
หมอเบย์หัวเราะเบาๆ ยอมรับความเด๋อด๋าของตัวเองคงเพราะนอนไม่เต็มอิ่ม
"งั้นเปลี่ยนแผน กลับคอนโดไปอาบน้ำเปลี่ยนชุดกันใหม่ก่อนดีกว่า แล้วเดี๋ยวพี่ค่อยซิ่งไปส่งเราที่มหา'ลัย ส่วนพี่ก็ค่อยเข้าโรงพยาบาล"
ทันทีที
