แสงแดดสว่างจ้าที่พยายามส่องลอดผ่านช่องว่างของผ้าม่านทึบแสง บ่งบอกว่าเวลาล่วงเลยมาจนถึงช่วงสายของวันใหม่แล้ว
ร่างเล็กที่นอนซุกตัวอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนาขยับตัวยุกยิก แต่เพียงแค่พลิกตัว ความรู้สึกปวดร้าวก็แล่นปลาบไปทั่วทั้งสะโพกและเรียวขาจนต้องหลุดเสียงร้องออกมาเบาๆ
"โอ๊ยปวดไปหมดเลย "
เชอรีนนิ่วหน้า ซุกใบหน้าลงกับหมอนนุ่มที่ยังมีกลิ่นหอมสะอาดๆ ของเจ้าของห้องติดอยู่ เธอรู้สึกเหมือนตัวเองเพิ่งโดนรถสิบล้อทับมาก็ไม่ปาน สภาพร่างกายตอนนี้อย่าว่าแต่ไปส่งรายงานตอนบ่ายเลย แค่จะลุกไปเข้าห้องน้ำยังลำบาก
แกร๊ก... !!
เสียงเปิดประตูห้องนอนดังขึ้น พร้อมกับร่างสูงใหญ่ของคุณหมอเบย์ที่เดินเข้ามาในชุดเสื้อยืดกางเกงวอร์มสบายๆ ผมเผ้าที่เคยเซ็ตเนี้ยบถูกปล่อยตกลงมาปรกหน้าผากดูเด็กลงไปหลายปี ในมือหนามีถาดใส่อาหารเช้าส่งกลิ่นหอมฉุยมาแต่ไกล
"ตื่นแล้วเหรอครับคนเก่ง ปวดตัวมากไหมครับ"
หมอเบย์ระบายยิ้มอบอุ่น วางถาดอาห
