รถสปอร์ตคันหรูสัญชาติยุโรปค่อยๆ แล่นเข้ามาจอดเทียบฟุตบาทในมุมที่ค่อนข้างเงียบสงบใต้ร่มไม้ใหญ่ ซึ่งอยู่ไม่ไกลจากตึกคณะของเชอรีนมากนัก ตามสัญญาสงบศึกที่ว่า 'จะมาส่งแบบไม่ให้เด่นเกินไป'
"ถึงแล้ว.ขอบคุณนะคะพี่เบย์ ตั้งใจทำงานนะ"
เชอรีนหันมายิ้มหวานให้สารถีสุดหล่อ มือเล็กเอื้อมไปกดปุ่มปลดเข็มขัดนิรภัยเตรียมตัวจะก้าวลงจากรถ แต่ทว่า..
คลิก !!
เสียงระบบเซ็นทรัลล็อคของประตูรถดังขึ้นแทบจะพร้อมกัน ทำเอาคนตัวเล็กชะงัก หันขวับกลับมามองหน้าคนขับทันที
"ปลดล็อคสิคะพี่เบย์ เดี๋ยวเค้าเข้าเรียนสายนะ"
หมอเบย์ไม่ตอบ เขาจัดการปลดเข็มขัดนิรภัยของตัวเองออกช้าๆ ก่อนจะโน้มตัวข้ามคอนโซลกลางเข้ามาหาจนเชอรีนต้องร่นแผ่นหลังไปติดเบาะนุ่ม กลิ่นน้ำหอมผู้ชายผสมกับกลิ่นสะอาดๆ เฉพาะตัวของเขาทำเอาหัวใจดวงน้อยเริ่มเต้นผิดจังหวะอีกครั้ง
"จะรีบไปไหนล่ะครับค่าน้ำมันรถ แล้วก็ค่าแรงสารถีวีไอพีคนนี้ล่ะ เค้าไม่จ่ายกันด้วยคำว
