แสงแดดยามเช้าสาดส่องผ่านผ้าม่านสีหวานเข้ามาในห้องพัก ทำให้เชอรีนค่อยๆ ขยับตัวตื่นขึ้นมาด้วยความงัวเงีย เธอรู้สึกว่าเมื่อคืนหลับสนิทและฝันดีอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
แต่แล้วเธอก็ต้องสะดุ้งสุดตัวเมื่อลืมตาขึ้นมาแล้วพบว่า.มีร่างสูงสง่าของคุณหมอเบย์ยืนกอดอกนิ่งๆ อยู่ที่ปลายเตียง เขายังอยู่ในชุดเดิมของเมื่อคืน แต่ดูเนี้ยบขึ้นเล็กน้อยเหมือนคนเพิ่งล้างหน้าเรียกความสดชื่นมาใหม่ๆ
"ตื่นแล้วเหรอครับ "
เสียงทุ้มต่ำเอ่ยทักทาย ทำเอาเชอรีนรีบดึงผ้าห่มขึ้นมาปิดหน้าอกตามสัญชาตญาณ
"คุณหมอ ยังไม่กลับอีกเหรอคะ"
"กำลังจะกลับครับ แต่ก่อนกลับขอดูข้อเท้าหน่อย"
ไม่รอคำอนุญาต หมอเบย์ขยับเข้ามานั่งที่ปลายเตียงแล้วจับข้อเท้าเล็กขึ้นมาวางบนตักของเขาอย่างเบามือ นิ้วเรียวยาวกดลงบนรอยบวมเบาๆ เพื่อเช็คอาการ
"อ๊ะ.. เจ็บค่ะ"
เชอรีนหน้าเบ้
"บวมน้อยลงกว่าเมื่อคืนเยอะ แต่ยังเดินเขยกอยู่แน่ๆ"
คุณหมอสรุปอาการ สายตาคมดุเ
