เสียงหอบหายใจยังไม่ทันสงบดี คำท้าทายของคุณหมอจอมเผด็จการก็ปลุกสัญชาตญาณความดื้อรั้นในตัวของเชอรีนให้ลุกโชนขึ้นมาอีกครั้ง
แทนที่จะยอมนอนเป็นลูกแมวเชื่องๆ ให้เขาแกล้งตามใจชอบ ร่างเล็กที่แดงปลั่งไปทั้งตัวกลับรวบรวมเรี่ยวแรงที่เหลืออยู่น้อยนิด ผลักแผงอกแกร่งเต็มแรงจนหมอเบย์ที่ไม่ได้ตั้งตัวหงายหลังลงไปนอนราบบนฟูกนุ่ม
"หืม? จะทำอะไรครับแมวน้อยจะขัดขืนเจ้าของเหรอ"
หมอเบย์เลิกคิ้วขึ้นด้วยความประหลาดใจ แต่ริมฝีปากกลับกระตุกยิ้มอย่างชอบใจ ยอมปล่อยแขนแผ่หลาอยู่บนเตียงเพื่อดูว่าเด็กดื้อจะมาไม้ไหน
เชอรีนเชิดหน้าขึ้น กัดริมฝีปากล่างด้วยความประหม่าปนความกล้าที่สูบฉีดเข้ามา เธอค่อยๆ ยันตัวขึ้นแล้วปีนขึ้นไปนั่งคร่อมทับอยู่บนหน้าท้องแกร่งที่เต็มไปด้วยมัดกล้าม ซิกแพคแน่นๆ ที่ชื้นเหงื่อสะท้อนแสงไฟสลัวทำเอาเธอแอบกลืนน้ำลายลงคอ
"แกล้งเค้าดีนักใช่ไหม คราวนี้ถึงตาเค้าเอาคืนบ้างแล้วนะตาแก่หื่นกาม"
เชอรีนประก
