บรรยากาศในห้องทำงานส่วนตัวของคุณหมอเบย์เงียบสงบ มีเพียงเสียงพลิกหน้ากระดาษนิตยสารในมือของเชอรีนที่ดังขึ้นเป็นระยะ แต่จู่ๆ ร่างเล็กที่เคยนั่งไขว่ห้างสบายๆ ก็พลันเกร็งตัวขึ้นมากะทันหัน
ความรู้สึกอุ่นวูบที่ช่วงล่างทำให้เชอรีนเบิกตาโตด้วยความตกใจมาได้ยังไงเนี่ยยังไม่ถึงกำหนดเลยนี่นา..
เธอพยายามรวบรวมสติและนั่งนิ่งสนิทที่สุดเท่าที่จะทำได้ มือเล็กกำชายกระโปรงแน่นจนสั่น ความกังวลแล่นพล่านไปหมด ใจหนึ่งก็อยากเดินไปขอความช่วยเหลือจากพี่ๆ พยาบาลข้างนอก แต่อีกใจก็อายเกินกว่าจะบอกเรื่องส่วนตัวกับคนที่ไม่สนิทนัก
'ไม่เป็นไร วันแรกคงยังไม่เยอะหรอก นั่งนิ่งๆ ไว้ก่อนนะเชอรีน เธอปลอบตัวเองในใจ ทั้งที่ใบหน้าเริ่มซีดเผือดเพราะอาการปวดหน่วงที่ท้องน้อยเริ่มโจมตี
แกร๊ก... !!
ประตูห้องเปิดออกพร้อมกับร่างสูงของหมอเบย์ที่เดินเข้ามาด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม หลังจากเคลียร์เคสคนไข้ช่วงเช้าเสร็จสิ้น แต่พอเห็นน้องนั่งหลั
