ใบหน้าสวยที่แดงก่ำอยู่แล้วยิ่งเห่อร้อนขึ้นไปอีกจนแทบจะมีควันออกหู หญิงสาวหน้าบูดหน้างอ ค้อนปะหลับปะเหลือกใส่คนหน้าด้านที่ยังคงนั่งยิ้มกริ่มอย่างไม่สะทกสะท้าน มือเล็กอดไม่ได้ที่จะหยิกหมับเข้าที่แผงอกแกร่งผ่านเสื้อเชิ้ตด้วยความหมั่นเขี้ยว
"อ๊ะ... หยิกพี่ทำไมครับเนี่ย"
หมอเบย์แกล้งร้องเบาๆ ทั้งที่รอยยิ้มยังประดับอยู่บนมุมปาก ไม่ได้สะทกสะท้านกับแรงมดกัดของเธอเลยสักนิด
"ก็หมอปากเสีย ใคร... ใครเป็นผะ... เอ้อ ใครเป็นว่าที่สามีหนูไม่ทราบหนูยังไม่ได้ตกลงรับหมั้นสักหน่อย อย่ามาขี้ตู่ทึกทักเอาเองนะคะ แล้วก็ปล่อยหนูลงเดี๋ยวนี้ด้วย"
เชอรีนเถียงคอเป็นเอ็น พยายามดิ้นขลุกขลักเพื่อลงจากตักแกร่ง แต่ก็ทำไม่ได้เพราะสูทตัวใหญ่ที่คลุมหน้าตักไว้บวกกับท่อนแขนของเขาที่ล็อคเอวเธอไว้แน่นหนา
หมอเบย์หัวเราะทุ้มต่ำในลำคออย่างอารมณ์ดี ยิ่งเห็นยัยเด็กดื้อทำหน้างอแงเหมือนลูกแมวถูกขัดใจ เขาก็ยิ่งอยากแกล้งให้เขินหนักก
