ทันทีที่มาถึงผับเสียงล้อรถสปอร์ตบดเบียดกับพื้นถนนหน้าผับในเวลาตีสองกว่าๆ ซึ่งเป็นเวลาที่ร้านปิดทำการพอดี เสียงดนตรีที่เคยกระหึ่มเงียบสงัดลงแล้ว เหลือเพียงพนักงานที่กำลังช่วยกันเก็บกวาดร้านและยกเก้าอี้ขึ้นโต๊ะ
หมอเบย์ก้าวลงจากรถด้วยสภาพที่แทบจะหมดสภาพความเนี้ยบ ใบหน้าหล่อเหลาอิดโรยอย่างเห็นได้ชัดจากการยืนผ่าตัดต่อเนื่องยาวนานหลายชั่วโมง เขาเดินแกมวิ่งเข้าไปในร้าน ตรงดิ่งไปยังเคาน์เตอร์บาร์ที่ไบร์ทกำลังยืนเช็กยอดบิลของวันนี้อยู่
"อ้าว สภาพดูไม่ได้เลยนะมึง"
ไบร์ทเงยหน้าขึ้นมามองน้องชายแล้วส่ายหัว
"กูนึกว่าจะมาสว่างซะแล้ว เมียแกหลับปุ๋ยอยู่ในห้องกูนู่น เข้าไปดูไป"
"โทษทีว่ะเฮีย เคสผ่าคลอดมันมีปัญหาแทรกซ้อนนิดหน่อย ผมทิ้งคนไข้ไม่ได้จริงๆ"
หมอเบย์ตอบเสียงแหบพร่า รับกุญแจห้องทำงานมาจากพี่ชาย
"ขอบใจมากที่ช่วยดูแลเชอให้"
"เออๆ รีบพาน้องกลับไปนอนเตียงดีๆ ไป ตรงนั้นเตียงมันเล็ก แถมแอร์ก็หนา
