จนแสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าลอดผ่านรอยแยกของม่านมู่ลี่เข้ามาภายในห้องทำงานสลัวๆ ปลุกให้คนที่กำลังหลับสบายเริ่มรู้สึกตัว
เชอรีนขยับตัวยุกยิก แต่ก็ต้องแปลกใจเมื่อพบว่าร่างกายของเธอหนักอึ้งราวกับถูกทับด้วยท่อนซุงขนาดใหญ่ แถมพื้นที่รอบตัวก็คับแคบจนแทบจะขยับพลิกตัวไม่ได้ หญิงสาวค่อยๆ ปรือตาขึ้นมา สิ่งแรกที่ปะทะสายตาคือแผงอกกว้างที่โผล่พ้นเสื้อเชิ้ตสีสว่างซึ่งถูกปลดกระดุมออก
เมื่อเงยหน้าขึ้นมอง เธอก็พบกับใบหน้าหล่อเหลาของคุณหมอคู่หมั้นที่กำลังหลับสนิท ลมหายใจของเขาสม่ำเสมอ วงแขนแกร่งกอดรัดเอวเธอไว้แน่นราวกับกลัวว่าเธอจะหายไปไหน
สมองน้อยๆ เริ่มประมวลผลเมื่อคืนเธอรอเขาอยู่ที่โต๊ะวีไอพี แล้วก็เผลอหลับไป สงสัยเฮียไบร์ทคงจะอุ้มเธอเข้ามานอนในห้องนี้ แล้วอีตาหมอบ้างานคนนี้ก็ตามมานอนเบียดเธอทีหลังแน่ๆ
เชอรีนจ้องมองใบหน้าคมคายที่ปกติมักจะชอบทำหน้าดุและเผด็จการใส่เธอ รอยคล้ำจางๆ ใต้ตาและคางที่เริ่มมีไรหนวดเข
