แม้รอบแรกจะเพิ่งผ่านพ้นไปได้ไม่ถึงห้านาที แต่ร่างกายที่ยังคงเชื่อมต่อกันแนบแน่นก็ทำให้เชอรีนสัมผัสได้ถึงความเปลี่ยนแปลงบางอย่างที่กำลังถูกปลุกให้ตื่นขึ้นมาอีกครั้งภายใต้ร่างกายของเธอ.
"พะพี่เบย์ เอาออกไปได้แล้ว เค้าหนัก แถวหายใจไม่ออกด้วย"
เชอรีนประท้วงเสียงแผ่ว ยกมือที่สั่นเทาขึ้นดันแผงอกแกร่งที่เต็มไปด้วยชื้นเหงื่อให้ถอยห่าง แต่ตาแก่จอมเผด็จการกลับรวบข้อมือเล็กทั้งสองข้างของเธอไปกดไว้เหนือศีรษะด้วยมือเพียงข้างเดียวอย่างง่ายดาย
"หนักอะไรกัน พี่ทิ้งน้ำหนักลงบนแขนตัวเองต่างหาก"
หมอเบย์ยิ้มเจ้าเล่ห์ นัยน์ตาคมกริบที่ทอดมองมาพราวระยับไปด้วยความปรารถนาที่ยังไม่ถูกเติมเต็ม
"อีกอย่างใครบอกว่าพี่จะยอมเอาออกง่ายๆ ล่ะครับ ยังไม่ทั้งคืนเลยนะ "
"แต่เค้าเหนื่อยแล้วนะ พรุ่งนี้เค้ามีควิซเช้าด้วย ขืนไม่ได้นอน เค้าทำข้อสอบไม่ได้แน่ๆ"
เธอพยายามงัดเอาเรื่องเรียนขึ้นมาอ้าง หวังจะเอาตัวรอดจากรอบต่อไป
