เวลาล่วงเลยผ่านไปจนถึงช่วงบ่ายแก่ๆ ภายในห้องพักแพทย์ส่วนตัวของคุณหมอเบย์เงียบสงบ มีเพียงเสียงแอร์ที่ครางกระหึ่มเบาๆ
บนโซฟาตัวกว้าง ร่างเล็กในชุดเสื้อยืดสีขาวกับกางเกงช้างตัวโคร่งกำลังนอนขดตัวกลมเป็นก้อนตะมุตะมิ ฤทธิ์ยาแก้ปวดบวกกับความอุ่นสบายจากถุงน้ำร้อนที่หน้าท้อง และนมอุ่นๆ ที่หมอเบย์บังคับให้ดื่มจนหมดแก้ว ทำเอาเชอรีนที่ตั้งใจจะนั่งถลึงตาเฝ้าพี่หมอทำงาน ทนความง่วงไม่ไหว หลับสนิทไปตั้งแต่ชั่วโมงแรกที่เขาออกไปตรวจคนไข้ที่ห้องตรวจด้านนอก
แกร๊ก...
เสียงลูกบิดประตูเปิดออกเบาที่สุดเท่าที่จะทำได้ หมอเบย์ในชุดกาวน์ที่เพิ่งตรวจเคสสุดท้ายเสร็จเดินเข้ามาในห้อง ตามหลังมาด้วย หมอวิน สูตินรีแพทย์รุ่นน้องที่หอบแฟ้มตามมาปรึกษาเคสคนไข้
"พี่เบย์ เคสผ่าตัดซีสต์พรุ่งนี้ .. "
หมอวินกำลังจะอ้าปากพูดเสียงดังตามปกติ แต่ก็ต้องหุบปากฉับ
หมอเบย์หันขวับมาส่งสายตาดุๆ พร้อมกับยกนิ้วชี้ขึ้นแตะริมฝีปากเป็นเชิงส
