รถสปอร์ตคันหรูเคลื่อนตัวออกจากมหาวิทยาลัยมาได้เพียงไม่นาน ก็เลี้ยววับเข้าไปจอดนิ่งสนิทในมุมอับของลานจอดรถลับสายตาแห่งหนึ่ง หมอเบย์จัดการกดล็อกประตูทุกบานเสร็จสรรพ ท่ามกลางความงุนงงของคนตัวเล็กที่นั่งอยู่ข้างๆ
"จอดทำไมคะพี่เบย์ไหนบอกว่าจะกลับไปตรวจการบ้านที่ห้องไง"
เชอรีนถามเสียงอ้อมแอ้ม ไม่กล้าสบตาคมกริบที่ตอนนี้ดูเข้มขึ้นและพราวระยับไปด้วยรังสีความเจ้าเล่ห์อย่างปิดไม่มิด
หมอเบย์ไม่ตอบ เขาค่อยๆ โน้มตัวข้ามคอนโซลกลางเข้ามาหาจนแผ่นหลังของเชอรีนต้องร่นไปติดเบาะนุ่ม กลิ่นน้ำหอมผู้ชายผสมกับกลิ่นสะอาดๆ เฉพาะตัวของเขารุมเร้าจนหัวใจดวงน้อยเต้นระรัวราวกับกลองรบ
"พี่บอกว่าจะกลับไปต่อที่ห้องแต่ไม่ได้บอกนี่นาว่าระหว่างทางจะลองนอกสถานที่ไม่ได้ จริงไหมครับเด็กดื้อ "
เสียงทุ้มพร่ากระซิบชิดใบหู ทำเอาเชอรีนขนลุกซู่ไปทั้งตัว สัมผัสอุ่นร้อนจากฝ่ามือหนาที่ค่อยๆ ลูบไล้ไปตามหน้าขาเนียนละเอียดอย่างอ้อยอิ่ง
