เช้าวันรุ่งขึ้น...
เชอรีนถูกปลุกตั้งแต่เช้าตรู่ด้วยสัมผัสแผ่วเบาที่ปลายผม พอปรือตาขึ้นมา เธอก็ต้องขมวดคิ้วมุ่นด้วยความงุนงง เมื่อเห็นว่าคุณหมอเบย์สุดหล่อของเธออยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตดูดี แต่ที่แปลกไปคือเขาสวมหน้ากากอนามัยสีเขียวที่ปิดบังใบหน้าหล่อเหลาไปเสียครึ่งล่าง แถมเขายังยืนเว้นระยะห่างจากเตียงไปเกือบสองก้าว
"อ้าวพี่เบย์ ใส่แมสก์ทำไมคะ ป่วยเหรอ? แล้วมายืนทำอะไรตั้งไกลเนี่ย"
เชอรีนงัวเงียถามพลางยันตัวลุกขึ้นนั่ง
หมอเบย์ภายใต้หน้ากากอนามัยส่งยิ้มจนตาหยี ตอบกลับด้วยน้ำเสียงอู้อี้แต่นุ่มนวล
"พี่ไม่ได้ป่วยครับ แต่พี่ใส่ไว้ป้องกันตัวเองเราเหม็นพี่ พี่ป้องกันไม่ให้เมียเหม็นขี้หน้าไงครับ พี่คิดมาแล้วว่าถ้าเราไม่เห็นหน้าผัวเต็มๆ แล้วก็ไม่ได้กลิ่นลมหายใจพี่ อาการแพ้ของเชอจะได้ลดลงบ้าง"
ตรรกะของคุณหมอทำเอาเชอรีนถึงกับอ้าปากค้าง "ตรรกะอะไรของพี่หมอเนี่ย เค้าแค่รู้สึกเหม็นๆ กลิ่นตัวพี่ ไม่ได้แปลว
