หึ หี .. ร่างสูงเดินหัวเราะร่วนออกไปตรวจคนไข้คิวที่เหลือด้วยอารมณ์ที่เบิกบานขั้นสุด ทิ้งให้เชอรีนนั่งหน้าแดงเถือกกอดหมอนอิงอยู่บนโซฟาคนเดียว
เวลาล่วงเลยไปจนถึงช่วงค่ำ ในที่สุดคนไข้เคสสุดท้ายก็เดินออกจากคลินิกไปพร้อมกับรอยยิ้ม หมอเบย์จัดการถอดเสื้อกาวน์แขวนไว้ที่เดิม บิดขี้เกียจไล่ความเมื่อยล้าที่สะสมมาทั้งวัน ก่อนจะเดินกลับเข้ามาในห้องพักส่วนตัวที่มี กำลังใจชั้นดีนั่งรออยู่
"ป่ะ... กลับบ้านกันครับคุณนาย วันนี้พี่เหนื่อยจนตัวจะขาดแล้วเนี่ย ขอชาร์จแบตด่วนๆ เลย"
หมอเบย์อ้าแขนออกกว้าง เชอรีนเห็นสภาพคนพี่ที่ตาปรือๆ ดูอ่อนเพลียก็แอบสงสาร หญิงสาวลุกขึ้นเดินเข้าไปสวมกอดเอวสอบเอาไว้หลวมๆ ซบหน้าลงกับอกแกร่งอย่างออดอ้อน
"เหนื่อยก็รีบกลับไปพักนะคะ วันนี้แวะซื้อข้าวกล่องใต้คอนโดกินกันง่ายๆ ก็ได้ เค้าไม่อยากให้พี่เบย์ขับรถไปไกลๆ แล้ว"
"น่ารักที่สุดเลยเมียใครเนี่ย"
โอ๊ ย .. เมีย เมออะไรกันอีกละ
