คำพูดที่แสนจะอบอุ่นและทะลุทะลวงกำแพงความเข้มแข็งของเชอรีน ทำเอาเส้นความอดทนเส้นสุดท้ายของลูกคุณหนูที่ต้องสวมบทบาทเด็กพาร์ทไทม์สู้ชีวิตขาดผึงลงในวินาทีนั้น
"ฮึก... ฮือออ..."
หยาดน้ำตาที่พยายามกลั้นเอาไว้มาตลอดหลายเดือนร่วงเผาะลงมาอย่างห้ามไม่อยู่ เชอรีนปล่อยโฮออกมาเสียงดังลั่นห้องวีไอพี ร่างเล็กสั่นเทิ้ม ซุกหน้าลงกับแผงอกกว้างของคุณหมอหนุ่มอย่างไม่อายใครอีกต่อไป สองมือเล็กกำขยุ้มเสื้อเชิ้ตแบรนด์เนมราคาแพงระยับของเขาจนยับยู่ยี่
น้ำตาผสมกับคราบซอสที่ยังเลอะติดมุมปากนิดๆ เปื้อนเสื้อของเขาเป็นวงกว้าง แต่เบย์กลับไม่สนใจเสื้อตัวเก่งเลยสักนิด
"โอ๋ๆ... ร้องไห้ทำไมครับคนเก่ง พี่อยู่นี่แล้วไง ไม่ร้องนะ..."
หมอเบย์หัวเราะเบาๆ ในลำคอด้วยความเอ็นดู วงแขนแกร่งกระชับกอดร่างเล็กที่กำลังสะอื้นฮักๆ เอาไว้แน่น มือหนาลูบกลุ่มผมนุ่มและแผ่นหลังบางสลับกันไปมาเพื่อปลอบประโลมราวกับกำลังปลอบเด็กตัวน้อยๆ
"ฮึก..
