"ใช่ เราต้องโกรธสิ โกรธมากด้วย"
เชอรีนพึมพำกับตัวเองเสียงอู้อี้ใต้ผ้าห่ม น้ำตาแห่งความน้อยใจและพิษไข้ทำให้เธอรู้สึกงอแงเป็นพิเศษ
ไหนบอกว่าเป็นหมอแล้วจะรู้ลิตมิตไง
ไหนบอกว่าจะถนอมไง? คนโกหกหน้าไม่อาย สุดท้ายก็เอาแต่ใจตัวเองจนเธอต้องมานอนจับไข้หัวซุกหัวซุนแบบนี้
ครืดดด... ครืดดด...
สมาร์ทโฟนที่วางอยู่ข้างเตียงสั่นเตือนรัวๆ หน้าจอสว่างวาบโชว์ชื่อ ตาแก่จอมเผด็จการที่เธอเพิ่งแอบเปลี่ยนชื่อเมมโมรี่ไว้เมื่อเช้าโทรเข้ามาเป็นสายที่ห้าแล้ว
เชอรีนปรือตาที่ร้อนผ่าวขึ้นมองหน้าจอ ก่อนจะเม้มปากแน่นแล้วพลิกตัวหันหลังให้โทรศัพท์ ดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมโปงอย่างงอนๆ
"ไม่ต้องมาโทรหาเลยนะปล่อยให้หนูนอนตายอยู่ที่นี่แหละ ไอ้คนใจร้าย"
เธอตัดพ้อเสียงสั่น ทนฟังเสียงโทรศัพท์ที่ดังแล้วดับ ดับแล้วดังอยู่เกือบครึ่งชั่วโมง จนกระทั่งฤทธิ์ยาเริ่มออกฤทธิ์และพาเธอจมดิ่งเข้าสู่ห้วงนิทราไปอีกครั้ง
ทางด้านเบย์.
เวลา 1
