หลังจากพายุอารมณ์ที่แสนเร่าร้อนและยาวนานสงบลง เสียงหอบหายใจของเชอรีนก็ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นจังหวะการหายใจที่สม่ำเสมอ ร่างเล็กที่เคยนั่งคร่อมอยู่บนตัวเขาฟุบหน้าลงกับอกแกร่ง อ่อนปวกเปียกไร้เรี่ยวแรง และหลับสนิทคาอกของชายหนุ่ม
หมอเบย์นอนลูบแผ่นหลังเปลือยเปล่าที่ชื้นเหงื่อของคนรักอยู่นานสองนาน รอจนแน่ใจว่าลูกแมวน้อยของเขาเข้าสู่ห้วงนิทราไปแล้วจริงๆ จึงค่อยๆ ขยับตัวอย่างระมัดระวังที่สุดเพื่อไม่ให้คนตัวเล็กตื่น
เขาช้อนอุ้มร่างที่หลับพริ้มไปวางลงบนอีกฝั่งของเตียงที่ผ้าปูที่นอนยังแห้งสะอาด ดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมร่างบางไว้ชั่วคราว ก่อนจะเดินหายเข้าไปในห้องน้ำ
ไม่นานนัก คุณหมอหนุ่มก็กลับมาพร้อมกับกะละมังใบเล็กใส่น้ำอุ่นและผ้าขนหนูผืนนุ่ม เขานั่งลงบนขอบเตียง ค่อยๆ เลิกผ้าห่มออก แล้วลงมือจัดการ *ถอดชุดคอสเพลย์ ที่บัดนี้ขาดวิ่นไม่เหลือชิ้นดีออกจากร่างของเชอรีนอย่างเบามือที่สุด
ปลอกคอกระดิ่งถูกปลดออก ตามด
